Afvoerputje

Met één been in het afvoerputje staan en met je tenen de klont met haren aanraken. Beetje ronddraaien en roeren. Dan gauw weer afspoelen en het dekseltje er weer op. Zo ongeveer behandel ik Twitter. Of althans de vuiligheid verzamelende haarballen die daar rondrollen. Dit bedacht ik me toen het ‘nieuws’ tot mij kwam dat Kees van der Spek (die van Oplichters Aangepakt) Twitter ging verlaten. Zijn motivatie in een notendop is dat Twitter steeds meer begint te lijken op een afvoerputje van een eng clubje complotgekkies en dat hij van de ene in de andere discussie belandt.

Gekke malle Keessie toch.

Je hoeft helemaal niet in discussie te gaan met complotgekkies, of met wie dan ook, als je daar geen zin in hebt. Laat het lekker van je stemming afhangen. Zolang je je niet druk maakt over volgers, dan is er niet zoveel aan de hand. Op elk openbaar sociaal platform zitten allerhande gekkies. Overal zitten vieze afvoerputjes maar gelukkig ook de borstels die de afvoerputjes regelmatig schoon schrobben. Ook wist je natuurlijk niet dat je gekkies simpelweg kunt blocken (écht waar!). Dan hoef je ze helemaal niet meer te lezen. Persoonlijk vind ik dat je dan een hoop humor mist, maar ja, dat ben ik. Ik geef toe dat ik mezelf ook wel eens laat verleiden tot onzinnige discussies en toch levert dat me alsnog wat op. Natuurlijk stop ik op een gegeven moment gewoon met de discussie als ik (meestal door iemand wiens naam met vlaggen en tractor emojies is behangen) wordt uitgemaakt voor een door de EU betaalde trol die vooral zijn hoofd in de anus moet steken van diegene die Kop van Jut van-de-dag is.

Maar wat levert het dan op, want dat was je aan het vertellen…

Oh ja! Het levert soms inspiratie op voor stukjes die ik schrijf. Ook toetst het mijn alertheid en spitsvondigheid. Dus win-win, zeg maar. Mits je het vermogen hebt je tijdig terug te trekken. Ik geef onmiddellijk toe dat zoiets enige oefening vereist, maar dat kan je!

Goed, genoeg advies aan Kees.

Het afvoerputje. Dat is inderdaad een vies ding. Je weet dat je het van tijd tot tijd moet schoonmaken. Dat is een vies klusje. Maar als het gedaan is dan geeft dat een grote mate van tevredenheid. Voor mij is dat moment als mijn opponent(en) in een willekeurige discussie beginnen te schelden of allerlei zaken in de discussie werpen die niets met het onderwerp hebben te maken. Dan ga ik voor de ‘kill’. Ik sluit af met een spitsvondigheid of een sneer en reageer dan helemaal niet meer. Bam! Ik kijk slechts toe hoe de woede der onmacht nog even desperaat doorsuddert en denk eraan hoe fijn ze het in het afvoerputje zullen hebben. Natuurlijk ben ik zo nu en dan ook de verliezer. Ook dat levert een zekere mate van tevredenheid op. Ik complimenteer dan mijn opponent(en). Ook dat schijnt nogal ongebruikelijk te zijn, gezien de verbaasde reacties.

Er zijn nog meer redenen om op Twitter te blijven. Het is een verzamelpunt van nuttige (en ook veel niet-nuttige) informatie. Leuke, slimme, interessante mensen kunnen worden gevolgd die regelmatig hun hersenspinsels delen op Twitter. Veel onderwerpen zijn met één klik te bereiken. Mooie podcasts en nieuwsupdates die elkaar in hoog tempo opvolgen. En als je het even zat ben, dan klik je gewoon weg. Ikzelf ben net pas weer terug na een jaar of acht. De heerlijke douche die het oplevert is ruimschoots meer waard dan het vervuilde afvoerputje dat er nu eenmaal bijhoort.

Graag had ik dit Kees nog even meegegeven. Maar ja, hij zit niet meer op Twitter. Wie weet kan iemand dit opbeurende bericht nog even in zijn tas naast de verborgen camera bijsluiten.

Ik ben in ieder geval te vinden op Twitter: @tweetmenno

 

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *