Terreur van de Fitbit

Weet u wat een fitbit is? Ik weet het sinds een maand of drie. Mijn vrouw Linda heeft er toen een aangeschaft. Voor jullie die het niet weten: het is een horloge dat ook meet wat er met je lichaam gebeurt. Je kan er zelfs mee bellen en whatsappen. Maar daar gaat het niet om. Het gaat om de metingen die het ding doet. Via een duizelingwekkend menu kan je allerlei zaken aanvinken. Hartslagmeter, aantal stappen, workouts enz. enz. Die data wordt verstuurd en gekoppeld aan een app van een zorgverzekeraar. De slimmeriken aldaar hebben een beloningssysteem ontwikkeld. Zogenaamd om je gezonder te laten leven. Meer bewegen en zo. Straf kun je ook krijgen. Daar kom ik zo op.

De kleine kampcommandant om je pols geeft je een aantal opdrachten met als doel je algehele conditie op te schroeven zodat je gezonder wordt. Natuurlijk is het de bedoeling dat je gewoon je premie betaald, maar minder vaak ziek wordt. En dat doen ze natuurlijk allemaal speciaal voor jou! Nee dus. Als je minder vaak ziek bent ben je goedkoper, maar ze vangen wel de premie. Die blijft onveranderd hoog. Katsjing voor ASR en consorten. Je ontvang aan het einde van het kalenderjaar, wanneer je voldoende punten behaald hebt, wel cashback op de premie van je zorgverzekering, maar dat weegt niet op tegen één ziekenhuisbezoekje minder. Ze verleiden je met minuscule cadeautjes, waar je voor moet sparen. Dat werkt zo: Elke week krijg je een weekdoel gesteld door Obersturmbahnpolsbandje. Als je dat doel hebt bereikt krijg je punten. De eerste drie weken moet je 300 punten per week halen en daarna wordt het wekelijks opgeschroefd tot je maximaal 800 punten hebt bereikt. Met een beetje mazzel heb je dan een paar bol.com waardebonnetjes bij elkaar gesprokkeld.

Ik vond het in den beginne wel okay, zo’n fitbit. Verteld je wat je moet doen. Hoef je zelf niet over die stomme oefeningen na te denken. No sweat (of juist wel, het is maar hoe je het bekijkt). Tjonge, wat had ik ’t mis. Ik merkte pas van de ingeslopen fitbit terreur toen Linda haar Zweetvriendje vergeten was om te doen. Blinde woede! Had ze de hele kutmiddag voor niks al die kutinspanningen gedaan. Toen ik opperde dat dat eigenlijk toch helemaal niet zo erg was, omdat al die inspanningen hoe dan ook goed voor haar waren geweest, keek ze me met toegeknepen ogen aan… Oh Oh dacht ik bijna hardop. Had ik m’n grote bek nou maar gehouden. Ik dacht dat mijn laatste uur geslagen had. “Of ik wel wist hoeveel moeite ze er elke week voor moest doen? Nou?! Weet je dat!?” Ik wist het en kroop in mijn schulp.

Toen ze net de fitbit had, zat ze (veel te) regelmatig in dat ding te kijken. Steeds maar controleren hoever ze was, hoeveel ze nog moest en waarom dat “kutding nu weer niet haar workout erin had gezet!” Fitbit terreur. Vooral de eerste paar weken. Gelukkig heeft ze zich nu onderworpen aan de nukken van haar drillinstructor en is ze er een stuk relaxter onder. Af en toe roept ze nog uit het niets: “…nog maar 9 stappen en dan ben ik er!” Prettige bijkomstigheid is dat Linda een sportvrouw is, met dito mentaliteit. Je weet wel. Niet opgeven en zo. Ze houdt van sport, loopt veel hard, rijdt drie keer per week paard en gaat (nu even niet, duh) twee keer per week naar de sportschool. Dus die doelstellingen van Der Appführer had ze zo gehaald. Eén keer heeft ze haar weekdoel gemist, op een paar puntjes na. Hoppa, straf! De week daarna moest ze het met 50 punten minder doen. Dat zal haar leren! Het weekdoel voor de week erna wordt dan iets naar beneden bijgesteld, bijvoorbeeld van 700 naar 650 zodat je gemotiveerd blijft om door te sporten. Ook weer die volgende week. Voor Linda niet. Voor mijn kleine strebertje voelde dat als een messteek in haar rug. Je had net zo goed tegen haar kunnen zeggen dat ze gezakt was voor haar schoolexamen. Straf dus. Of eigenlijk meer zelfkastijding vanuit mijn oogpunt. Ik ben haar bewegings-tegenpool. Als ik een fractie zou doen van wat zij doet, zou ik ter plekke een hartaanval krijgen. Nog geen twee euro zou ik aan tegoedbonnen bij mekaar krijgen.

En ik geef het toe. Ze is kerngezond en ziet er fantastisch uit. En nu ze er relaxter mee omgaat is ze zelf ook relaxter. Of gewoon te moe van het sporten. Dat kan ook.

Ik durf het haar niet te vragen.

Menno Voorwinde

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

One thought to “Terreur van de Fitbit”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *