Categorie├źn
Menno's Kop of Kont

Touwtjespringen


Steeds vaker kom ik de terminologie tegen; “…dan ben je (wel) af.” Volwassen vrouwen en mannen gebruiken die term als iemand, in hun ogen, een fout heeft gemaakt, iets heeft gedaan dat niet door de beugel kan of zich anderszins heeft misdragen. Dan ben je ‘af’. Jezusmina…. Doe ‘ns even normaal. Wat zijn dat voor een termen? Ben je 12, of zo? Je bent niet aan het touwtjespringen. “In spin de bocht gaat in, uit spuit de bocht gaat uit. Jij doet niet meer mee! Je bent af!” Een soort van cancelen voor kinderen. Nu nog een pesterig liedje erbij. Of nog beter: een schandpaal en een mand rotte eieren en tomaten. Gooien maar, mensen! Hij is AF!!

Verder dan die zwakke alinea kwam ik niet. Het kwik geeft zojuist 36 graden aan en de column die in mijn hoofd zat is grotendeels gesmolten. Mijn hersenen voelen als pap. Mijn kop zit vol met onverwerkt snot en een sigaar voelt als een zak kattengrit. Loodzwaar. Mijn smaakpapillen zijn op non-actief gesteld. Een abstract ballet van sigarenrook is het enige genot dat mijn sigaar nog met mij wil delen. Een langgerekte mist danst in slow motion schuin boven mijn hoofd. De minste of geringste beweging zorgt voor onmiddellijke zoutafvoer via ontelbare pori├źn. In vloeibare vorm, wel te verstaan. Water is niet aan te slepen. Desondanks blijft de dorst. Alles plakt aan m’n lijf. Douchen helpt niet. Na het afdrogen heeft de verzengende hitte me razendsnel weer gevonden en perst het zweet zich opnieuw door de fijne mazen van mijn huid. Een vicieuze cirkel van ongenodigd vocht.

Begrijp me niet verkeerd…

Ik vind warmte heerlijk, maar heb een pesthekel aan hitte. Genoeg warmte zorgt voor voldoende doorstroming van mijn bloedbanen en voorkomt kramp. Met name in vingers, tenen en voetzolen. Dichtgeslibd en verkalkt. De overblijfselen van een onbezonnen en veel te ruig leven. Hitte zorgt weliswaar ook voor krampvrije handen en voeten, maar heeft verder alleen negatieve effecten op mijn geest en lichaam. Behalve de al genoemde ongemakken, zweet de inhoud van mijn schedel ook. Het zweet gedachten. Zo snel als een gedachte opkomt, zo snel is hij ook weer weg. Gesmolten en afgevoerd. Dat wekt irritatie die makkelijk in woede ontsteekt in combinatie met al die lichamelijke ongemakken.

Prikkelbaar is het hoogst haalbare als ik eenmaal op dat punt ben beland. Het beste is dan uit mijn buurt te blijven, anders heb ik straks weer vermoeiende excuses te maken. Gelukkig snapt mijn directe omgeving dat. Zelfs de katten houden dan enige afstand. Niet dat ik ze ooit wat zou aandoen, maar ze lijken feilloos mijn gemoedstoestand aan te voelen.

Hoewel ik normaal gesproken best goed kan relativeren, blijkt die kwaliteit onder deze omstandigheden ook niet helemaal hittebestendig. Ik hou daar wel amechtig aan vast. Een dun touwtje tussen woede en rede. Er zijn vandaag gelukkig geen omstandigheden geweest, behalve mijn innerlijke irritatie, die dat touwtje op de proef hebben gesteld. Gelukkig maar. Ik merk dat ik zelfs een beetje opgelucht ben. De hitte is enigszins gezakt. Het is nog wel zwoel benauwd, maar ach, ik zit alleen en ik zweet niet. Halleluja.

Misschien ga ik morgen wel even touwtjespringen. En dan heel hard roepen dat ik AF ben. Is dat er ook weer uit.

Daarna natuurlijk wel een sigaar opsteken, ik ben goddomme geen 12 meer. Of zo.

Door Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.