Kiezel 3 Kiezelweefsel


https://bastapunt.com/wp-content/uploads/2020/11/De-Kiezel-3-Weefselafname.mp3?_=1

Het is 00:00 uur. D-day. Vanaf nu mag ik alleen nog maar “heldere” dranken drinken. Om elf uur heb ik nog snel een pak koekjes leeggevreten. Over een uur mag ik niks meer happen. Operatie morgen. Nou ja, operatie. Weefsel afname van De Kiezel die tegen mijn keelwand zit geplakt. Het gaat van binnenuit. Een scopie heet zoiets. Wel jammer, geen litteken. Het gebeurt in de OK en onder algehele narcose. Daarom label: operatie. De operatie wordt verricht door KNO-arts dr. Reinartz. Ze ziet eruit als haar naam. Ze is wel heel aardig.

Bij het ziekenhuis Ter Gooi Blaricum, afdeling B8 is niemand. De door plexiglas afgeschermde balie is onbemand. Een in CapsLock getikte mededeling verzoekt mij gebruik te maken van het belletje op de toonbank. Ik bel. Vijf minuten niets. Ik kijk de gang in en een verpleegster ziet me. Ze stormt mijn richting uit. Vrolijk tetterend dat er onderbezetting is en dat ze het alleen moet doen, vraagt ze of ik nog even in de wachtkamer wil wachten. Tot ze me komt halen. Dat wil ik niet, maar zeg toch ja.

Tien minuten later word ik opgehaald. “Meneer Voorwinde, toch?” Ik knik. “Helemaal naar het eind van de gang, alstublieft.” Uiteraard, denk ik nogal melodramatisch. De zuster heet Paulien en blijft onverminderd vrolijk doorkwetteren. “Normaal staan we hier met drie. Nu ben ik alleen. Dat kan eigenlijk niet.” Ze trok een vies gezicht. Er werd gebeld. “Sorry, we gaan zo beginnen, maar hier moet ik even op reageren.” Ik vind het best. Ik heb de gelaten toestand modus aangezet.

Enige tijd later komt Paulien inderdaad terug. Met computer op wieltjes. Gegevenscontrole, natuurlijk. Alles klopt en ik krijg een wit armbandje met barcode, naam en geboortedatum. Straks word ik nog meerdere keren naar een bevestiging van die gegevens gevraagd. Ik krijg een bed toegewezen en moet mezelf in een blauw schort hijsen. Geen mouwen. Drukknopen op de achterkant. “Helemaal uitkleden”, beveelt Paulien. Onderbroek moet aanblijven. Godzijdank. Ik kom niet verder dan het drukknoopje in mijn nek. Paulien trekt alweer een sprintje naar het volgende belletje.

Paulien komt weer terug met de mededeling dat we naar de OK gaan. Ze stuurt zelf. Bij de preparatiekamer aangekomen vergeet ze de overdracht te doen. Ze is er alweer vandoor. Op naar weer een belletje, ongetwijfeld. De verpleegster van dienst doet de overdracht zelf dan maar. Gladjes legt ze me aan het infuus. Een junk zou jaloers zijn op de prikvriendelijkheid van mijn aderen.

Ik ben aan de beurt. Hoera. Heel even zie ik de dokter die om mijn gegevens vraagt. Ik verlang naar de narcose. Lampen die ik normaal alleen op tv bij House zie, hangen nu boven mijn hoofd. Een kapje voor zuurstof wordt op mijn mond gezet. De anesthesist telt. Ik ben weg.

Ik word wakker bij Paulien. Ze kan me nog net vertellen dat mijn vrouw is gebeld. Slaap overwint.

We rijden naar huis. Stilletjes. We moeten een week wachten om te horen dat De Kiezel kwaadaardig is. We rijden langs een rijtje bovenmodale woningen. Veel met kiezelgrindpaden.

Ik haat kiezels.

Volgende: Kiezel (4)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.