Categorieën
Kiezelkronieken

Kiezel 6 De Kiezeltour, proloog


Kwart over negen moeten we er zijn. Het AUMC in Amsterdam. Inschrijven bij de balie van de Poli en om half tien de eerste afspraak bij de knappe koppen van de afdeling KNO. Op het laatste moment bedacht ik dat het misschien handig is, om mijn AMC pasje mee te nemen. Verkregen door twee jaar lang onderzoeken naar andere lichamelijke ongemakken.

Het zal een race tegen de klok worden. Van Hilversum naar Amsterdam. We moeten eerst tussen 8:15 en 8:30 uur Fleur op school afleveren. Daarna file. Linda gaat mee. In de mail van het AUMC staat dat het verstandig is één familielid mee te nemen. Good thinking, blijkt. De verveling is meer dan aanwezig gedurende de dag. Dan is het fijn om publiek voor mijn sarcasme te hebben. Ook al is het er maar één.

Precies kwart over negen lopen we het juiste gebouw binnen. Het is nog drukker dan op de bruiloft van Grapperhaus. Ik vraag aan de jongedame die ons allen in goede banen leidt of mijn AMC pas hier ook geldig is. Dat is zo. Even ben ik heel ingenomen met mezelf. We mogen voorbij de mensenmassa lopen en ik heb zin om m’n tong uit te steken. De stemming zit er al vroeg in. Een uur later is de stemming volledig omgeslagen. Al bijna een uur hebben we drie keer een volle wachtkamer zien leeglopen. Wij zitten er nog steeds. Nadat ik al twee keer bij de balie ben geweest, gaat Linda het proberen. Ik heb te doen met de baliemedewerkster. Ik zie het aan Linda’s vastberaden tred. Binnen 2 minuten waren we aan de beurt.

Zuster Desiré neemt ons mee naar een behandelkamer. Vrolijk en stoer, is ze. Ik kan niet meer stuk nadat ik heb verteld dat ik in Amsterdam ben geboren. Desiré regelt onmiddellijk een KNO arts. Nou ja, coassistent. Bijna arts. Irene Nauta. Nog zo’n vrolijkerd. Ook slim en grappig. Dat scheelt. Kordaat doet ze een aantal onderzoeken waaronder een scopie van De Kiezel via mini-tuinslangetje. Weer slalommen een paar tranen over de piste op mijn wang. Ze kijkt met een juweliersloep in mijn keel. Helemaal opgewonden wordt ze van mijn huig. “Zo’n kleintje heb ik nog nooit gezien!” Verrassende wending. Ik maak vaak mensen blij, maar met mijn huig was dat nog niet gelukt.

Linda maakt snel een foto van de tumor die boven ons hangt in een screenfreeze.

Dr. Nauta huppelt de kamer uit om even later met twee modegevoelige doktoren terug te huppelen. Chirurg en bestralingsdeskundige. Serious shit. Ik krijg een waslijst aan onderzoeken voorgeschoteld. En het moet allemaal zo snel mogelijk. Vragenlijst over mijn onhebbelijke gewoontes uit heden en verleden invullen, gesprek opname-verpleegkundige, bloedprikken en longfoto. En dat is alleen voor vandaag.

Ik word nog gebeld door de anesthesist voor hetzelfde vragenlijstje dat ik een week geleden al heb doorlopen met de anesthesist van Ter Gooi Blaricum ziekenhuis. De receptie gaat me bellen om een dagopname te regelen voor een biopsie. Nog iemand gaat bellen om een afspraak in te plannen voor een MRI en Echoscopie plus puncties van lymfeklieren boven een bepaalde afmeting.

De biopt die door Ter Gooi is afgenomen wordt wel meegenomen in het onderzoek. In Amsterdam weten en kunnen ze alles beter, dus willen ze het zelf ook nog een keer doen. Uitgebreider. Net zoals de echo en de puncties. MRI is nieuw. Vervelende onderzoeken, maar wel grondig.

Ik leg me er voorlopig bij neer. Ik moet nog even.

En nu als de sodemieter naar mijn kleinzoon, die ik eindelijk écht mag zien.

Volgende: Kiezel 7

Door Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Één reactie op “Kiezel 6 De Kiezeltour, proloog”

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.