De Kiezel 12 ~ Het Belletje


Als er een hoger wezen bestaat, heeft Hij wél genoeg testlocaties. Ik ben er één. Sinds de ontdekking van De Kiezel zit er bij elke diagnose een ‘maar’. Vandaag kreeg ik via een telefoontje van de behandelend chirurg (de Noord Italiaan) een flinke ‘maar’ extra. Het was al een soap. Het wordt nu As The World Turns. De soap der soaps. Extreem langdradig. Zonder eind. In zijn vrolijk makende Italiaans Nederlandse spraakstorm, zat een nare boodschap.

Twee radiologen zijn het niet eens over de beoordeling van de schade die mijn Kiezel aanricht. Hij groeit explosief. Tot zover de consensus. De een denkt dat het kraakbeen is aangetast. En de ander denkt van niet. Terwijl de chirurg met mij aan de telefoon hangt is hij een mail aan het opstellen naar de twee radiologen. Een conferentie moet worden belegd! Ik voel me bijna belangrijk. Als de tumor niet is uitgezaaid naar het kraakbeen kan de ingezette procedure worden vervolgd. PET-scan, maskertje, bestraling, chemo en 7 weken later klaar. Nee, geen maar…KLAAR! In geval van uitzaaiing naar het kraakbeen moet mijn strottenhoofd eruit, inclusief stembanden. Vreten via een rietje en praten door een apparaatje met een stem die de mijne niet is. En er is nog een maar…

Volgende week vrijdag moet ik me melden op de poli voor uitsluitsel. Dan moet ook de PET-scan gedaan zijn om vast gesteld te hebben dat die kolere Kiezel niet ook nog stiekem naar beneden is afgezakt. Darmen, maag, nieren, hart, lever enz. Het strooigoed zou door het lymfesysteem kunnen zijn verspreid. Wat me in dat geval te wachten staat weet ik niet. Wil ik ook nog niet weten. Ik heb nu al meer info dan me lief is. Linda zit naast me terwijl ik dit nieuws krijg. De telefoon staat op speaker want Linda wil alles weten. Ze houdt het niet meer en barst uit in een onbedaarlijke huilbui. Ik schrik ervan. Ik wil haar troosten maar dat kan niet. We mogen niet te dicht bij elkaar zijn. Ze heeft nog steeds koorts en morgen is haar test. Ik vraag of ze me aan wil kijken en maak een grapje. Ze lacht door haar tranen heen. Gelukkig. Bergopwaarts.

Zo voelen al die bejaarden zich die al die maanden opgesloten zijn geweest en achter plexiglas zich een knuffel moeten indenken. Ik kan me al aardig in hen inleven. Nu kan ik me met ze vereenzelvigen. Ik bén een van hen. Voor even, hoop ik. Voor mezelf kan ik het relativeren. Voor anderen bloedt mijn hart.

Fleur is gelukkig om ons heen komen dartelen. We zijn er weer bovenop.

Fleur heelt alles.

Mij blijven lezen? Steun me dan via
vadertje.backme.org