Gewoon Bijzonder


 

Een contradictio in terminis, zou je zeggen. Nee en ja. Nee, want het is ingeburgerd. Ja, want gewoon is datgene wat niet bijzonder is. En bijzonder is datgene wat ongewoon is. Zoals zo vaak kunnen we het daar niet bij laten. De mensheid. Sinds de opmars van allerlei bijwoorden worden woorden afgevlakt of extra krachten toegekend, die de puurheid van het hoofdwoord aantasten. “Een beetje bijzonder, is het wel.” Een beetje… wat moet je ermee? Is dat gewoon keer anderhalf? Het wordt aan de inschatting van de observant overgelaten. Als iemand in zijn leven pas 2 schapen heeft gezien, maar weet dat er miljoenen zijn en hij ziet zijn derde schaap is dat “een beetje bijzonder”. Niet vanwege het schaap, maar omdat het z’n derde is. Echt bijzonder is het natuurlijk als dat schaap komt overvliegen en 3 talen spreekt.

Het is een “beetje” een flauw voorbeeld, maar het raakt alles om ons heen. We duiden constant zaken in onze omgeving. Als dat er (te) veel worden gaan we gradaties aanbrengen in ons beschikbare duidingsarsenaal. Soms is dat handig. Het kan heel duidelijk zijn.  Als je tenminste dichtbij het oorspronkelijke woord blijft. Anders dreigt er kortsluiting. “Ik vind het gewoon bijzonder.” Kortsluiting! Gewoon is gewoon niet meer, maar een duiding dat iemand zó vaak iets bijzonder vind, dat het bijzonder vinden gewoon is geworden. Daar is ook een ander woord voor: dom. Bijzonder wordt regelmatig langs een verkeerde meetlat gelegd. Die van de kwantiteit. Ik wil het eigenlijk niet over Famke Louise hebben, maar beter is er op dit moment niet. Zij heeft 1 miljoen volgers. Niet 1 miljoen volgers zijn bijzonder (misschien een “beetje”), maar wel in combinatie met Famke.

Famke kan namelijk geen fatsoenlijk lopende zin uitspreken. Met ongepaste trots en schaamteloze mediageilheid schuift ze aan bij praatprogramma’s. Opgespoten lippen en glanzend zwart haar dat ze demonstratief af en toe over haar schouder gooit, probeert zij zinnen van meer dan twee woorden door haar modieuze beugeltje te persen. Ze heeft er zelfs een briefje bij. Daar lijkt niks op te staan, want ze loopt na ongeveer elke twee woorden vast. Haar zinnetjes, waar Nijntje zich voor zou schamen, worden regelmatig onderbroken door. “Dat klopt…zeg maar”. En meer van dat. Nu lijkt het wel of ik iets tegen domme wichten van het vrouwelijk geslacht heb. Dat klopt. Maar dat geldt voor elk geslacht. En zeker als ze invloed hebben. Bij 1 miljoen volgers, of zo, zeg maar.

In een pandemie je stupiditeit loslaten op beïnvloedbare, jonge mensen is ongehoord stom en gevaarlijk. Die jonge mensen luisteren naar hun sekteleid(st)er. En doen dan net zo dom. Zij weten niet beter. Famke had gewaarschuwd moeten worden. Zij kan met haar eencellige zinnetjes mensen de dood injagen. Ze heeft, net zoals de rest van het clubje dommeriken, afstand genomen van Willem Engel’s #ikdoenietmeermee actie. Een dag later. Nooit zullen we weten of er daardoor slachtoffers gaan vallen. Het kan maar zo.

Als je maar lang genoeg gewoon blijft, word je vanzelf bijzonder. Pakkend zinnetje van een verzekeraar. Er schuilt een waarheid in. Kwaliteit van de lange termijn is bijzonder geworden. Wat voor onze neus zich afspeelt vinden we al gauw gewoon. Zelf als we weten wat we moeten doen, vergeten we het als het uit zicht is geweest.

Ik vind het “ongewoon bijzonder” dat iedereen nog maar zo weinig bijzonders ziet. En zoveel gewoon.

 

Auteur: Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.