Kentering?


Gaat het moslim extremisme zichzelf de nek omdraaien? Nee. Niet direct, althans. De laatste aanslagen laten echter iets zien dat ik nog niet eerder heb gezien. Er gloort een kentering binnen de gevestigde politieke orde. En dan met name op links. De partijen en hun leiders die zich tot voor kort nogal op de vlakte hielden, spreken zich steeds luider uit over moslim extremisme. Als zelfs Sigrid Kaag de terroristische daad in Nice kristalhelder benoemd, kan je rustig van een omslag spreken. Hoewel het altijd verontwaardigde rechts van nature eerst pruttelt bij alles was uit de linkerhoek komt, druppelt dat besef ook daar aarzelend binnen.

Partij overstijgende verontwaardiging. Het staat in de kinderschoenen. Dat is al heel wat. Het is het besef dat er weinig meer overblijft dan massale opstand tegen deze laffe daden. Het besef dat niets wat we hebben geprobeerd, ook echt heeft gewerkt. En de democratieën in Europa hebben écht hun best gedaan. De Islam wegzetten en weren uit je samenleving is én niet te doen én niet wenselijk. De gematigde Islam is niet veel beter of slechter dan bijvoorbeeld het Christendom. Met die mensen is prima te leven. Ze leveren een substantiële bijdrage aan de samenleving. Net zoals alle gematigde geloofsgemeenschappen. Het zit in hun geloof ingebakken. Zij willen ook niet geassocieerd worden met hun jihadistische geloofsgenoten.

Het probleem bij jihadisten is direct het punt dat het onoplosbaar maakt. Meestal van jongs af aan worden jongens en meisjes opgevoed met het idee dat mensen die een ander geloof aanhangen of ongelovig zijn, minder dan honden of varkens zijn. Dat hun levens niet van belang zijn. Dat zij zonder emotie afgeslacht moeten worden. Dat is zelfs een heilige taak. Dat idee is er dusdanig ingewreven dat je nooit spijt van jihadisten hoeft te verwachten na weer een afschuwelijke moord. Het liefst wordt nog voor de martelaarsdood gekozen. Je kunt met deze mensen niet van gedachten wisselen. Zij luisteren niet naar varkens. Ze minachten je tot in het diepst van hun wezen. Rede is uitgesloten. Wat rest er dan nog?

Massale opstand. Liefst overal ter wereld. De voedingsbodem van haat vernietigen. Waar deze zich ook bevind. De aanwas van de aanhoudende stroom jihadisten bij de bronnen afsnijden. Het is te doen. De eenling die op pad gaat om dood en verderf onder zoveel mogelijk ongelovigen te zaaien, is er bij gebrek aan fanatieke opleiding op een gegeven moment gewoon niet meer. Bij het Christendom is het ook gelukt. Al een tijdje geen kruisridder meer gezien die het geloof afdwingt met de punt van een zwaard. Ik huiver bij de gedachte aan het geweld dat daarbij nodig is. Intens verdrietig word ik van de levens die daarbij verloren gaan. Jonge mensen die een ander en mooier leven hadden kunnen hebben dan dat van moordenaar. Het zijn de fanatici die hun hebben opgevoed die verantwoordelijk zijn. Zij moeten weg. Hoe dan ook. Anders houdt het nooit op.

De bronnen van haat gedijen bij tweedracht onder hun tegenstanders. Wat dat betreft treffen ze het. Onderlinge ruzies tussen ‘de gematigden’ zijn aan de orde van de dag. Maar er gloort hoop. De jihadisten zelf zorgen voor zoveel verontwaardiging dat zelfs tegengestelde gematigden de handen ineen durven te slaan. Het zijn voorzichtige, nog onhandige handjes. Maar het is een begin. Ik hoop van ganser harte dat alle stemmen luider gaan klinken. Zowel uit de politiek als uit de gematigde meerderheden van de verschillende geloofsovertuigingen. Dat het als een inktvlek over de wereld trekt.

Rechts zal hier minder moeite mee hebben dan links. De grootste opdracht ligt dan ook bij hen. Dit extreme geweld is niet alleen meer met goede voornemens te stoppen. Op naar de bron. En daar zitten consequenties aan vast die links liever uit de weg gaat. Ik gun ze wijsheid in deze. Een elegante oplossing is er niet. Troost kan worden gevonden in de gedachte dat de Democratie als levenswijze moet worden beschermd. Met hand en tand. En nu ook met een zwaard.

Als dit ongemakkelijke besef gemeengoed wordt, dan verliezen partijen van volksmenners als Le Pen, Baudet, Wilders en Dewinter snel hun bestaansrecht. Da’s dan mooi meegenomen.

via
vadertje.backme.org
hou je mij in de lucht

Gepubliceerd door

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.