Dramadag


Drama is wellicht iets overdreven, maar in veel opzichten, ook toekomstige, is vandaag een dramadag. Het is de laatste dag dat ik een strottenhoofd, adamsappel en stembanden heb. Morgenochtend nog heel even. Tot ongeveer half acht. Daarna gaat de narcose erop en word ik wakker zonder strottenhoofd, adamsappel en stembanden. Maar ook zonder De Kiezel. Ik vind het een goede ruil. Mijn overlevingsverwachting is morgenavond met 50% toegenomen.

De dag zelf was redelijk onoverzichtelijk. Er gebeurde teveel. Vanochtend vroeg was een voorteken. Als je tenminste in dat soort zaken gelooft. Linda was gisteren door een overvloed aan werk vergeten Eerlijk Zeggen van Eva Hoeke bij ’t Haasje op te halen. Eerlijk Zeggen is een verzameling werk van Eva in boekvorm. Ik had het bij Bol.com besteld omdat Eerlijk Zeggen gisteren daadwerkelijk kon worden afgeleverd bij ’t Haasje, de plaatselijke sigarenboer waar ik al jaren mijn sigaren haal. Ook dat is na vandaag afgelopen. Gestopt wegens gebrek aan inhalatiemogelijkheden. Bol.com was echter vergeten een adres op het pakket te vermelden. ’t Haasje hanteert onverbiddelijk de retourregel in zulke gevallen. Vanochtend om half acht was Linda bij ’t Haasje om van die regel onaangenaam op de hoogte te worden gesteld. Geen boek, want retour gestuurd. Godverdomme.

Linda liet het er niet bij zitten. Bruna had nog twee exemplaren. Om 9 uur stonden we voor de deur en na een kwartier zoeken had de medewerkster van de Bruna het boek gevonden. Ik blij, Linda blij en 20 minuten te laat in het ziekenhuis. Boeien. Ik had het boek en de rest werd wel geregeld. Het was voor mij belangrijk omdat ik me al weken voorneem dat dit boek, het eerste boek is dat ik wil lezen als ik de O.K. heb verlaten en weer tot lezen in staat ben. Ik had het tot Heilige Graal proporties opgeblazen.

In het ziekenhuis word ik opgevangen en geïnstalleerd door Franklin. Een joviale, deskundige verpleger die er jonger uitziet dan hij is. In sneltreintempo, maar niet onprettig verricht hij noodzakelijke handelingen terwijl hij van alles uitlegt. Linda is één en al oor. Ik doe mijn best, maar kan me door slaapgebrek moeilijk concentreren. Ik laat het over me heen komen. Het gaat allemaal goed. De hele dag door is er een rommelige drukte. Veel telefoontjes van mensen die na gisteren, toch ook vandaag nog even mijn onnavolgbare stemgeluid willen horen. Ik bedien ze allemaal. WhatsApp stroomt vol met uitsluitend positieve wensgedachten. Zo ook op Twitter waar ik minder dan normaal, mij heb gemeld. Het chirurgenteam is nog langs geweest om te vragen of ik nog vragen heb. Die heb ik niet. Toch wordt er hier en daar uitleg gegeven. Ik vind het allemaal best.

In de namiddag is Linda teruggekeerd met Fleur (6). Bij Fleur moet ik op mijn tellen passen. Voor ik het weet trap ik in een emo-valkuil van haar. Mijn dochters hebben die gave. Net zoals Linda. Het blijft me bespaard. Althans voorlopig. Fleur is gezellig en we kleppen honderduit. Ze verrast me pas weer als ik rond half acht een videocall krijg van Linda om vervolgens een betraande Fleur in beeld te krijgen. Ze snikt dat ze me mist. Linda legt uit dat het mis ging toen ze plotseling een vest van me zag hangen. Nu ligt ze gelukkig te slapen. Met mijn vest. Dramadag is bijna voorbij.

Als laatste videobel ik met Linda. We praten even over koetjes en kalfjes. Linda is bekaf. Emotioneel gesloopt. Ze moet bijtanken. Ik heb mijn frisse neus gehaald en mijn laatste sigaar van mijn leven uitgedrukt. Tijd om de dag af te sluiten. Morgen, onderweg naar de OK mompel ik zachtjes de namen van allen die mij lief zijn. Hun namen verdienen het om met mijn stembanden mee te reizen.

Een mooie gedachte om mee te gaan slapen.

Gepubliceerd door

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Een gedachte over “Dramadag”

  1. Als je straks wakker wordt, ben je er nog. (Even) Zonder stem, maar met het meest krachtige wapen dat mensen in de loop der eeuwen hadden; je pen. Schrijf, zodra je dat week kunt en wilt alsof je leven ervan af hangt. Schrijf over wat je meemaakt, ondergaat, waar je mee worstelt en wat je met je scherpe opmerkingsgave om je heen ziet gebeuren.
    Zonder stem is misschien heel, heel erg, maar je hebt je ogen, je oren, je handen…..die doen het allemaal nog en daarmee kun. Je kijken, genieten van al het moois om je heen, luisteren naar de mooiste muziek en schrijven over alledag of over dingen die je ter plekke verzint.
    Ik weet het, ik heb makkelijk ‘praten’, want ik heb straks mijn stem nog. Maar ik kan niet zo goed schrijven en waarnemen als jij.

    Ik denk aan je Menno, hoop dat je er goed doorkomt en zoals ik al beloofde; ik zal duimen tot ik er bij neerval.

    Knuffels voor jou, Linda en je (klein)kinderen, van mij.

    Irma

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.