Sombere Buurvrouw


Ik maak iemand somber. Met de stukjes die ik schrijf. Het is een verwijt dat ik nog niet eerder heb gehad. Het overkwam me enkele dagen geleden. Een donateur heeft om die reden haarzelf uit laten schrijven. Ze vond het netjes me te laten weten dat ze zich had laten uitschrijven omdat mijn stukjes haar somber maken. Dat is nieuw voor me. Nu heb ik maar een handjevol donateurs en die koester ik. Het zijn de mensen die een extra dimensie geven aan hun waardering voor mijn schrijfsels. Ik geniet van die waardering. Ze is oprecht en het geeft me de zin om elke dag weer nieuwe stukjes te schrijven. Het is fijn om te weten dat je een groep mensen met je werk een plezier doet.

Een opzegging komt om die reden hard aan. Er is kennelijk iemand die ik geen plezier, maar verdriet doe met mijn stukjes. En dan gaat er een wenkbrauw bij me omhoog. Zeker als de reacties van alle anderen min of meer hetzelfde zijn. Overwegend positief. Soms met een kanttekening, maar geen zaken die het een halszaak maken. De opzegging van deze donateur moet een andere reden hebben. Nieuwsgierig als ik ben, wil ik dat weten. Zeker als ik vermoed dat er tegen me wordt gejokt. Daar kan ik slecht tegen. De donateur in kwestie ken ik vaag. Zij is een buurvrouw van een familielid van mij. Het familielid in kwestie heeft haar gewezen op mijn website www.bastapunt.com en haar aangeraden daar eens rond te neuzen. Kennelijk was ze dolenthousiast want ze werd onmiddellijk donateur. Geen gelegenheid heeft ze daarna onbenut gelaten mij te laten weten hoe erg ze genoot van mijn stukjes. Onveranderd positief. Een lach en een traan. Precies wat een schrijver bij zijn publiek wenst los te maken.

Iedereen geniet van positieve reacties op zijn werk. Ik ben daarop geen uitzondering. Ik zag de plotselinge omslag waarschijnlijk daarom in z’n geheel niet aankomen. Ik heb uiteindelijk de oorzaak kunnen herleiden. En die is banaal triest. De meeste van jullie weten dat ik onlangs ben geopereerd met als blijvend gevolg een trachea stoma. In enkele van mijn krabbels noem ik die gekscherend mijn ademsanus. En in dat woordje, geheel in overeenstemming met mijn benadering van moeilijke of gevoelige onderwerpen, zit ‘m de crux. Ergens in de afgelopen dagen heeft Sombere Buurvrouw mij via Social Media gevraagd een andere benaming voor trachea stoma te verzinnen. Op mijn reactie dat ik dat al gedaan had met het woord ademsanus, respondeerde Sombere Buurvrouw dat ze dat woord bedoelt. Ademsanus. “Het is namelijk geen anus,” was het argument van Sombere Buurvrouw.

Dat weet m’n reet ook wel. Jezusmina, zeg.

Mijn reactie was beleefd, doch afwijzend. Iedereen mag van alles en nog wat aan me vragen, maar niemand moet verwachten dat ik mijn teksten aan ga passen omdat iemand een woord niet bevalt. Dat gaat nooit gebeuren. Dus heb ik gezegd dat haar suggestie weinig kans maakt. Een dag daarna volgde de opzegging. Sombere Buurvrouw blijkt Klein Kind dat haar zin niet krijgt. Het enige waar dochter Fleur (6) straf voor krijgt, is voor jokken. Jokkende Buurvrouw krijgt ook straf.

Zij mag nooit meer donateur van me worden.

Steun mijn eerlijke krabbels via
vadertje.backme.org

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.