Wat Een Dag

Wat een dag. Vrouw Linda was de hele dag weg en dochtertje Fleur (6) en ik moesten het met elkaar rooien. Voor het eerst sinds ik ben geopereerd op 11 november vorig jaar zijn Fleurtje en ik zo lang alleen met elkaar. Tot voor kort werd me dat ontzegd omdat ik regelmatig last heb van oncontroleerbare vermoeidheid. Vandaag was voor het eerst dat ik mijn zin door heb kunnen drijven bij vrouw Linda. Het verliep heerlijk gladjes. Het begon heerlijk bizar vanochtend. Vrouw Linda was net weg en ik moest naar het toilet. Doof als ik ben hoorde ik Fleurtje niet aankomen. Ze trok de deur open en zegt: “ik wil even zeggen dat ik heel erg blij ben met jou als papa.” Ze vervolgde met “Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Ik hou ook niet van Pindakaas. Nina wel. Dat is gewoon wie ik ben.” Ze sloot af met: “ach, het gaat zoals het gaat.” En weg was ze weer. Mij in verbijstering maar met een levensgrote glimlach achterlatend.

Ik moest de dag helaas zonder stem door zien te komen. M’n keel was te geïrriteerd om hoestloos te kunnen babbelen. Fleurtje vindt dat geen punt. Met een klein zaklantaarntje mag ze op mijn uitnodiging even rondgluren in mijn tracheastoma. “Hmmm…dat ziet er best goed uit, hoor pap. Ik zie nergens bloed.” Ze gaat voor het eerst nog een stapje verder en voelt voorzichtig aan het randje van de stoma. Dat is nog een beetje griezelig, tot haar kleine vingertje het randje daadwerkelijk aanraakt. Ze krijgt een brede lach op haar gezicht. “Dat voelt helemaal niet eng!” Ik kan wel een vreugdesprongetje maken, maar ik hou me in. Elke keer als ik ook maar een beetje hoest, rent Fleurtje naar een wc-rol om papiertjes voor me af te scheuren.

Ik heb me voorgenomen om me vandaag nergens druk over te maken en Fleurtje zoveel als mogelijk haar zin te geven. Dat zorgt voornamelijk voor een teveel aan snoepgoed. Geen punt voor Fleurtje maar op een gegeven moment is de vraag zo groot, dat ik nee zeg. Om het aanbod te bewaken. Ze is in staat een halve provisiekast leeg te eten. Voor al diegenen die nu hoofdschuddend van afkeuring dit zitten te lezen: ze heeft ruimschoots voldoende gezond eten óók nog gehad. Ik ben in staat gebleken om een hele dag redelijk goed door te komen als ik de weinige energie die ik heb, vakkundig te verdelen. Dat is gelukt en ik ben in mijn nopjes. Nu kan vrouw Linda met een gerust hart nog eens een keer een uitje maken.

Met de nodige ingelaste pauzes hebben we enkele duw, trek en kussengevechten op de bank. We gaan gezellig samen douchen en hebben de grootste lol. Af en toe rust ze een beetje uit met een filmpje op haar telefoon, maar dan gaat ze weer helemaal los. Binnen een mum van tijd ligt de hele vloer vol met speeltjes. Ze voert enkele vermanende gesprekken met Pinky Pie, een speelgoedpony. Dan komt vrouw Linda thuis. Zij gaat nog even het favoriete maaltje van Fleur halen. Happy Meal met speeltje en een halve milkshake die ze weer van mij zal jatten.

Een heerlijke gewone niks dag die eigenlijk alles is.

Wat een dag.

Het moet maar

Disclaimer: gratis lezen mag, doneren is alles en kan via vadertje.backme.org

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.