Tolerantie

Ik ben opgegroeid in een gezin waar Feyenoord en Ajax werden bejubeld. Wij (mijn broer en ik) waren onvoorwaardelijk voor Ajax. Logisch met helden als Cruyff, Neeskens, Krol, Hulshoff en Rep in de gelederen. Wij sliepen zelfs in Ajax-pyjama’s. Ons vader was onvoorwaardelijk Feyenoorder. Opgegroeid in Den Haag is dat niet echt onlogisch. Feyenoord was zelfs de eerste Nederlandse Club die een Europese hoofdprijs won. Ikzelf heb altijd grote bewondering gehad voor van Hanegem. Mijn moeder was, geheel in D66 stijl, soms voor de een en soms voor de ander. Wat zo comfortabel mogelijk uitkwam.

Enfin, ik zie in deze voetbaldiversiteit binnen ons gezin de opmaat naar de tolerantie die wij als kinderen meekregen voor alles en iedereen die anders dan wijzelf zijn. Natuurlijk komt daar meer bij kijken dan twee voetbalclubs, maar onderschat het ook niet. Als je al vroeg meekrijgt dat niet iedereen dezelfde passie heeft, dan ga je vanzelf een keer nadenken over andermans passies. Begrip is dan de volgende stap.

Toen we wat ouder werden zagen we de intolerantie. Die was er ook binnen het gezin. We raakten meer en meer geïnteresseerd in politiek en we merkten dat daar weinig begrip voor andere zienswijzen was. Op zich niet heel erg onbegrijpelijk. Het was de tijd van de verzuiling. De tijd van het absolute gelijk aan je kant hebben. Dat was niet zo. Maar dat voelde je wel zo. Het werd gevoed door je omgeving. Mijn vader was fervent en actief PvdA lid. Hij verafschuwde de VVD. Woest kon hij worden als hij merkte dat de ‘gewone man’, de arbeider op de VVD had gestemd. Dat was de partij die in zijn ogen de arbeiders afkneep om de bazen rijker te maken.

Toen hij zelf een eigen bedrijf had bleef hij die filosofie trouw. Hij bleef lid van de PvdA en voelde zich socialist in hart en nieren. Een korte tijd heb ik bij hem gewerkt. Hij had een reclamebureau. Samen met twee anderen. Toen ik daar werkte heb ik meegemaakt dat mijn vader erachter kwam dat een van zijn personeelsleden VVD had gestemd. De man moest bij mijn vader op kantoor komen en kreeg aldaar een donderpreek over zijn ‘foute’ keuze.

Mijn vader was copywriter en schreef alle belangrijke reclamecampagnes van het bureau. Van de Suiker Unie tot aan de Australische ambassade waren klant. Australische wijn heeft mijn vader toentertijd gedeeltelijk op de kaart gezet. Een socialist in het hol van de kapitalistische leeuw. Ik heb nooit begrepen dat hij zich daar zo thuisvoelde.

Toen ik op kamers woonde in Naarden-Vesting was ik als 18 jarige helemaal into de PSP. De pacifisten. Zij hadden op een gegeven moment een poster waarmee ze protesteerden tegen de vermeende toenadering tussen PvdA en de VVD. Op die poster waren de logo’s van de twee partijen samengesmolten tot de VvdA. Toen mijn vader bij een van zijn schaarse bezoekjes die poster zag ontplofte hij zowat. Hij eiste dat ik die respectloze poster onmiddellijk zou verwijderen. Uiteraard weigerde ik.

Door mijn ‘Feyenoord-Ajax opvoeding’ begreep ik later wel dat hij oprecht gekwetst was.

Ik zag ook dat hij niet genegen was begrip mijn kant op te sturen, dus heb ik geen spijt.

Hij is er ongetwijfeld overheen gekomen.

 

Disclaimer: Gratis lezen mag, doneren oogst mijn dank en kan via vadertje.backme.org

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.