Geen Pinksteren

Vanmiddag heb ik mijn langste bezoek sinds het begin van de pandemie gemaakt. Vier en half uur bij broer Henk en zijn vriendin op bezoek geweest. Mijn oudste dochter Natasja en kleinzoon Pim waren ook aanwezig. We hadden elkaar al heel lang niet gezien. Natasja was de afgelopen drie weken alleen maar aan het snotteren geweest van verkoudheid en durfde een vroegtijdig bezoek niet aan. Het gesnotter heeft bij haar thuis een rondje langs de gezinsleden gemaakt. Ondertussen droeg ze het slechte nieuws dat ik over de wereld had uitgestort met zich mee. Ze ontplofte zowat omdat ze me niet kon omhelzen. Tot vandaag. Broer Henk en vriendin was ook al weer even geleden. Helemaal de vriendin. Zij had zich, als zovelen, ook afgeschermd van de wereld. Enfin, er kon eindelijk veilig geknuffeld worden. Testen waren afgenomen en de bubbel was in stand gebleven. We zijn het knuffelen niet verleerd, maar vanzelf gaat het niet. Dat wordt straks na twee vaccinaties weer flink oefenen.

Broer Henk heeft vandaag zijn eerste vaccinatie gehad in Hilversum. Pfizer. Ik ben met hem meegeweest. Blij dat ik eindelijk eens iets voor hem kon doen, nadat hij tijdens mijn bestralingen mij verreweg het meest heeft vervoerd naar het AUMC in Amsterdam. Ik mocht hem wegbrengen. Twee mannen in oranje hesjes wezen ons de weg naar een parkeerplaats. De ingang gigantisch voor onze neus. Binnen in de enorme tent waren ongeveer 8 aanmeldingspunten. Een eerste snelle controle en ontsmetting vond vlak na binnenkomst plaats door een bemondmaskerde meneer van klein formaat. Er stond een flinke rij en een slingerpad met touwafzettingen moesten er voor zorgen dat iedereen afdoende afstand kon houden. Door de plotselinge drukte raakte de kleine meneer nogal in paniek met als gevolg dat ik mezelf uit de rij moest verwijderen om plaats te nemen in een open wachtruimte. Niet meer dan een paar stoelen die zo opgesteld stonden dat het leek alsof we met z’n allen naar een film zaten te kijken.

Nadat broer Henk was ingecheckt was het binnen 20 minuten gedaan. Mopperend kwam hij naar buiten. Hij klaagde over de enorme, voornamelijk lege, ruimte waar hij was gevaccineerd en vervolgens moest wachten op lichamelijk ongemak. Dat kwam niet. Naast hem hoorde hij een vrouw klagen dat ze last kreeg van vlekken op haar rug. Het fijne ervan heeft hij niet meegekregen. Hij vond dat ik makkelijk mee naar binnen had gekund omdat er zoveel vrije wachtruimte was. Ik haalde m’n schouders op. Zijn prik zat erin en hij voelde zich kiplekker. De rest was bijzaak.

En dan mijn dochter Natasja, mijn hemel wat heb ik haar gemist. Zij is de enige ter wereld die álle emoties die ik in mij herberg, eruit kan halen. En daar hoeft ze niet eens erg haar best voor te doen. Er bestaat geen liever, beter mens dan mijn oudste dochter. En ik kan het weten. Ik ken haar al haar hele leven. Ik had al een week een cadeautje voor haar liggen. Een hoodie met de tekst “Vaxxy Lady”, ontworpen door Stella Bergsma. Ik heb de hoodie voor haar besteld toen ze me had verteld dat ze zich als vrijwilliger had opgegeven om met vaccineren te helpen. Ze is er blij mee.

Binnenkort gaat ze beginnen. In Amsterdam. En ik ben beretrots op haar.

Het was vandaag 1ste pinksterdag, maar geen van ons heeft daar ook maar met één woord over gerept.

Er waren belangrijker zaken aan de orde.

Disclaimer: gratis lezen mag, doneren is supercool!
vadertje.backme.org

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.