Tierelantijntjes

André Ooijer houdt er niet van. Tierelantijntjes. Behalve als Ronaldo het doet. Dan is het functioneel. Met tierelantijntjes bedoelt André frivoliteiten, zoals een hakje of ander kunststukje, dat voetbal leuk maakt om naar te kijken. André Ooijer was vroeger een verdediger of een verdedigende middenvelder. Bij PSV, AJAX en het Nederlands Elftal. Ik zag André vanavond bij Studio Europa. Ik viel in de uitzending en had daardoor de aankondiging van de gasten gemist. Ik herkende hem niet. Hij had wel iets bekends maar ik kon het niet plaatsen. Zijn stem herkende ik ook. Pas toen de presentator hem een vraag stelde en hem André noemde, viel bij mij het kwartje. Een leuke vent, altijd gevonden, maar wel een verdediger. Een snoeiharde. Een goeie ook. Maar nog steeds een verdediger. Verdedigers ontberen meestal het talent om aanvaller te worden. Dat komt omdat verdedigers niets van tierelantijntjes begrijpen.

Als je niets van tierelantijntjes begrijpt kun je verdediger worden. Sterker nog: als verdediger is het absoluut verboden om ook maar aan tierelantijntjes te denken. Dat is vragen om ongelukken. Echte verdedigers die willen dat ook helemaal niet. Ballen afpakken en zo snel mogelijk afgeven aan iemand die voor hun staat en dus beter kan voetballen. Iemand die van tierelantijntjes houdt.

Verdediger word je door keihard te werken. Talent is niet vereist. Mentaliteit, uithoudingsvermogen en onverzettelijkheid zijn de belangrijkste eigenschappen die een verdediger moet hebben. Daar kan je heel ver mee komen. Niet alleen met voetbal, maar in bijna elke sport. Je herkent ze makkelijk. Ze spelen altijd min of meer hetzelfde spelletje. Wedstrijd in, wedstrijd uit. Je valt erbij in slaap. Er schieten me zomaar wat sporters te binnen. Ik noem er een paar.

Doet de naam Ivan Lendl een belletje rinkelen? Dat was een tennisser die ongelooflijk lang nummer 1 van de wereld was. Ik heb nog nooit iemand saaier zien tennissen dan hij. Hij stond vastgeplakt aan de baseline. En hij sloeg gewoon alles terug. Hij was daar zó goed in getraind, dat hij bijna nooit een fout maakte. Die maakte zijn tegenstanders wel. Dus won Lendl. Keer op keer. Niet omdat hij punten scoorde maar omdat zijn tegenstander de fout maakte. Raphael Nadal werd later de Lendl 2.0.

In de schaakwereld had je Karpov. Die nam nooit, maar dan ook nooit het initiatief. Die had zich gespecialiseerd in verdedigen tot zijn aanvallers een foutje maakte. Dat heeft hem vele wereldtitels opgeleverd. Maar het was niet om aan te zien. Uiteindelijk was het genie Kasparov ervoor nodig om hem van de troon te stoten.

Waarom vond Ooijer het tierelantijntje van Ronaldo dan wel ok? Omdat Ronaldo een ‘valse’ verdediger is. Hij heeft het minimale talent dat hij heeft tot ongekende proporties doorgetraind. Nog nooit heb ik iemand gezien die zijn beperkte mogelijkheden zo ver heeft kunnen doortrainen dat hij bijna iedereen kan doen geloven dat hij een uniek talent is.

Tierelantijntjes. Cruijff had ze. Maradona, McEnroe en Van Basten ook. Daar kocht je graag een kaartje voor. In de hoop dat ze zoveel mogelijk tierelantijntjes uit hun schoenen of rackets toverden.

Tierelantijntjes betoveren.

Disclaimer: gratis lezen mag. Doneren? Graag!
vadertje.backme.org

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.