Laatste Poging

Gisteravond had ik afgesproken met mijn aanstaande ex Linda. Eindelijk zou ik duidelijkheid krijgen over de reden van de scheiding. Dat viel tegen. Geen duidelijke reden, een optelsom van allerlei omstandigheden. Niets nieuws. Alles was al een keer gezegd. Ik heb geprobeerd uit te leggen wat mij dwars zat en welke zaken aan me zouden blijven knagen als ik geen antwoorden kreeg. Ik heb uitgelegd welk scenario in mijn hoofd blijft rondzingen. De paar vragen die ik had ontlokte een nogal verontwaardigde reactie. Ik heb het er vrijwel onmiddellijk bij laten zitten.

Ik schiet tekort als het aankomt op Linda. Ik kan niet goed duidelijk maken waar ik mee zit. Gedeeltelijk begrijpt ze me, maar de zaken die ze niet begrijpt krijg ik niet duidelijker dan ik ze al heb gemaakt. Ze worstelt zelf ook. Dat snap ik. Ik kan het me echter niet veroorloven om elk onbegrip tussen ons, uit te pluizen. Al met al is er op dit moment voor mij geen gunstige uitkomst. Overal kleven nadelen aan, die me hoe dan ook wat gaan kosten. En dan bedoel ik geen geld.

Een uitleg waar ik niets mee kan en antwoorden die ik niet krijg. Ik ben door mijn fysieke toestand gedwongen de weg van de minste weerstand te kiezen. Dat betekent dat ik kies voor leven zonder antwoorden op vragen die blijven knagen. Het zij zo. Antwoorden proberen af te dwingen kost meer energie dan ik beschikbaar heb. Forceren zou gegarandeerd gevolgen hebben voor de manier waarop we verder communiceren. En dat wordt geen verbetering. Dus laat ik het erbij.

Winst van het gesprek is dat we geen ruzie hebben gehad (wel bijna) en dat we afgesproken hebben geen ruzie te maken. Voor zover je dat überhaupt kunt afspreken. Een deel van mij is opgelucht. Opgelucht omdat ik de knoop heb doorgehakt. Ik ga dit soort gesprekken niet meer voeren en stem overal mee in. Een andere opstelling kost me mijn gezondheid. En mijn weerbaarheid. Zaken die ik harder dan ooit nodig heb voor mijn (eventuele) herstel, mijn zorg voor dochter Fleurtje (7) en komende behandelingen.

Er is op dit moment makkelijk misbruik van me te maken. Omdat ik alles goed ga vinden. Als het op de scheiding aankomt, hè. Voordat iemand andere ideeën krijgt…jammer, jôh. Dat betekent dat ik vertrouwen gratis weggeef. Zelfs als dat vertrouwen beschadigd is. Mijn keuze om mezelf op deze manier te beschermen, kan net zo goed mijn ondergang worden. Ook daar denk ik: het zij zo. Gelatenheid omdat het moet.

Ik hoop oprecht dat Linda de knoop kan ontwarren waarin ze vastzit. Na dertien jaar en een prachtige dochter gun ik haar dat zeker. Voor mezelf hoop ik dat ik ooit de verwarring af kan schudden die dit bizarre hoofdstuk uit mijn leven heeft bepaald.

Uit mijn ‘Laatste Poging’ is in ieder geval een besluit gerold. En dat kun je winst noemen.

Disclaimer: Gratis lezen? Vooral doen! Waardeer je m’n stukkies? Dan wil je misschien donateur worden.
Check daarvoor: vadertje.backme.org

 

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.