De Verloren Riem

Groundhog day, in cirkeltjes draaien, rondtollen, herhaling van zetten. Het lukt me maar niet grappige, vrolijke stukjes te schrijven. Ik kan me aan het overheersende trieste gevoel niet onttrekken. Alsof ik vooruit probeer te komen met een roeiboot met maar één vastzittende roeiriem. Dan ga je in rondjes. Ik weet dat ik ergens die andere verloren ben. Maar waar? En, eigenlijk veel belangrijker, hoe krijg ik ‘m terug? Toen ik nog kon roeien met twee riemen, was mijn gestel in redelijk evenwicht. Ik kon in ieder geval de kant op roeien die ik wilde. Soms de grappige, soms de persoonlijke, soms de beschouwende kant. Een kompas met mogelijkheden. Uit ervaring weet ik dat als je sommige dingen te vaak te lang doet, je een onzichtbare grens over gaat. Eenmaal die grens gepasseerd ben je iets verloren dat je nooit meer terugkrijgt. Je kan wel weer terug, maar altijd zonder datgene dat je op de grens bent kwijtgeraakt. En het is nooit iets wat je toch al kwijt wou.

Ik heb mijn portie wat dat betreft gehad. Dat heeft me een substantieel deel van mijn leven gekost om van te herstellen. Belangrijke zaken voor altijd verdwenen. Evenwicht ervoor teruggekregen. Uiteindelijk. Geen pieken, maar ook geen dalen. Dat idee. Veilig en gladjes. Het maximaal haalbare. Maar ook dat dreigt ten onder te gaan. Tenminste, dat denk ik. Ik weet het niet zeker. De staat van mijn geest is zodanig dat ik dat niet goed kan inschatten. Ik word steeds vaker moedeloos als ik strijdbaar moet zijn. Steeds vaker geniet ik niet met volle teugen, maar met een zuinig mondje. Alles wijst op geestelijke en lichamelijke uitputting. En zelfs die is onvoorspelbaar. Energie die ik zoeven nog had, plotsklaps verdwenen. Waar die vijand me altijd luidruchtig en met open vizier tegemoet trad, is het nu een sluipmoordenaar. Mensen om me heen, zij die dicht bij me staan zeggen zonder uitzondering dat dit niet meer dan logisch is, gezien wat er in korte tijd allemaal misgegaan is in mijn leven.

Dat begrijp ik natuurlijk wel. Maar dat voelt als zó vreselijk uitgemolken, dat het geen buitengewone emotie meer bij me losmaakt. Daar is de gemakkelijke dooddoener dat ‘niks belangrijk is’ voor in de plaats gekomen. Een reflex dat het overneemt als er geen energie verspild mag worden.

Welgeteld één persoon had verwacht dat ik sneller de weg omhoog zou vinden. Gek genoeg gaf juist dat inzicht me een beetje hoop. Iemand herkent dat de weg omhoog nog gevonden moet worden. Dat de weg nu nog (steeds) neerwaarts gaat. Dat betekent dat ergens in de toekomst het keerpunt ligt waarop alles weer beter gaat worden. Het punt waar ik mijn verloren roeiriem terug ga vinden. Of op z’n minst een aanwijzing waar te zoeken. De strohalmen zijn klein, maar ik zie ze nog.

Ik roei met de riem die ik heb, maar dat schiet niet op. Als ik daar meervoud van kan maken, ben ik al een heel eind.

Disclaimer: Gratis lezen mag, doneren ook. Dat kan via:
vadertje.backme.org

 

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.