Festival



In mijn leven ben ik naar aardig wat festivals geweest. Vooral toen ik wat jonger was dan nu. Pinkpop, toen nog in Geleen, was de eerste. Ik weet niet meer of het de allereerste was waar ik naar toe ging, maar het was wel een legendarische. The Cure was er. In 1986 meen ik. Claw boys claw. The Fine Young Cannibals. Cock Robin. Dat zijn de artiesten die ik me herinner. De laatste keer dat ik op pinkpop was, was bij het optreden van Metallica. Tussendoor ben ik nog een paar keer geweest. Vooral in Landgraaf. Ook heeft Lowlands een aantal maal van mijn aanwezigheid mogen genieten.

Mijn liefde voor meerdaagse festivals is met de jaren minder geworden. Ik slaap nu eenmaal liever in m’n eigen nest dan in een tent of caravan. De magie van festivals voel ik wel. De saamhorigheid van mensen die met z’n allen hetzelfde doel hebben: genieten. Genieten van bands, van muziek, van elkaar, van de zon, van dansen. Je wordt als vanzelf die magie ingezogen als je er eenmaal bent. Maakt niet uit hoe sceptisch je bent. Het gebeurt gewoon. Als je ouder bent duurt het alleen wat langer.

Al twee seizoenen zijn evenementen in de cultuursector het kindje dat door het kabinet met het badwater wordt weggegooid. Ik snap de woede. Ik snap de ontploffing aan demonstraties vandaag. Ik snap dat als je je als sector zó lang hebt laten binden. Zó lang je aan de regeltjes hebt gehouden. Zó lang steeds weer begrip hebt getoond, zonder dat je écht boos werd omdat je wéér als laatste aan de beurt was en moest constateren dat de kruimels op waren. Als je maar lang genoeg wordt geminacht, dan is het een keer genoeg. Dan ontploft het. Dan bestaat de reden niet meer. Omdat die nooit van twee kanten kwam. Ik snap het. Echt.

Ik zie het met lede ogen aan. Ik heb vanuit mijn makkelijk-lullen-positie me altijd verzet tegen superspreaders als demonstraties, volle stadions en…enfin, bijeenkomsten met grote groepen mensen. Maar ik kan het kabinetsbeleid in alle redelijkheid niet meer verdedigen. Ik heb sowieso moeite met het volgen van gezag, maar voor het grotere belang (overleven) wil ik nog wel eens wat foutjes van autoriteiten door de vingers zien. Maar het is te groot geworden. De willekeur is niet meer uit te leggen. Dus ik snap de ontploffing van vandaag. Ik gun het iedereen ook heel erg. Vooral jonge mensen. Die hebben het meer nodig dan ik.

Voor mezelf zal ik me aan maatregelen houden. Ik moet wel. Ik moet mezelf aan kunnen blijven kijken. Ondanks een inmiddels onbegrijpelijk beleid. Ik volg de weg van mijn eigen logica. En die logica dicteert dat ik me gedeisd hou. Ik kijk naar Israël die een derde prik aan het geven is. Sinds deze week ook aan mensen boven de 40 jaar. Dat komt omdat door de delta-variant de besmettingen explosief stijgen. Je kunt op je vingers natellen dat iets vergelijkbaars in de rest van de wereld ook gaat gebeuren. En dan moet je er toch niet aan denken dat die variant om zich heen gaat slaan in landen met een lage vaccinatiegraad. Wederom zijn de arme landen de pineut. De noodzaak van een derde prik zorgt ervoor dat arme landen minder vaccins krijgen. Dat betekent voortwoekering van het virus. En dat komt als een boomerang terug. Er staan ons nog vele varianten te wachten als we zo doorgaan.

Dus tegen alle demonstranten zeg ik: ik begrijp jullie. Het is onrechtvaardig hoe de cultuursector is behandeld. Schandalig zelfs. Ik begrijp de ontploffing van verontwaardiging. Maar geen enkel feestje is mensenlevens waard. En zeker niet in landen die door de wereld nog een stuk schandaliger worden behandeld dan onze cultuursector door het kabinet.

Het is aan jou. En dat geldt voor iedereen.

Disclaimer: gratis lezen mag, doneren ook!
vadertje.backme.org

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.