De Luwte

Het afscheid van moeder was zoals het had moeten zijn. Klein, weinig mensen en afgelegen. Een dienst aan de Einder, het laatste gebouwtje op de begraafplaats in Hilversum dat uitkijkt over de heide. Het was mooi.

Hieronder de voorkant van het kaartje zoals mijn moeder het wilde en daaronder mijn korte rede, die prachtig is voorgedragen door mijn oudste dochter, Natasja.

We hielden het niet droog.

 

Lieve Mama,

Je was veel in je leven. Op de voorgrond treden was niet aan je besteed. Het liefst verbleef je in de luwte van je eigen, vertrouwde omgeving. Daar was je gelukkig. Vooral niet teveel gedoe om je heen. Dan was je op je best.

De luwte maakte dat mensen je soms als opvulling van andermans leven zagen. Maar dan kennen ze je niet goed. In de luwte kon je immers doen wat je het liefst deed. Zorgen. Zorgen voor je kinderen. Zorgen voor je ouders. Zorgen voor je man. Zorgen voor je dieren. Zorgen voor je tuin. Je zorgde voor iedereen die in je leven verscheen.

Veel vroeg je er niet voor terug. Een beetje liefde en eerlijkheid. Als dat niet meer op rolletjes ging, ging jij ook. Op zoek naar een andere luwte. Een luwte die je bij een man nooit ten volle hebt mogen ontvangen. Mannen die jou niet de luwte gunden. Die je vooral als pronkstuk uit de luwte wilden halen. De sufferds.

Gelukkig had je in ieder geval één brekebeen van ’n zoon. Hij is regelmatig bij je komen schuilen. In de luwte. Jouw zorgen hebben hem meer dan eens opgelapt en weer op de been gekregen. En laten we vooral de onvoorwaardelijke liefde van die andere zoon niet vergeten. Die gaf je de kracht. De liefde voor zijn moeder, ja jij mama, kende geen grenzen.

Ik ben hem oneindig dankbaar dat hij je dat gaf.

En hij mist je. Ik mis je. Meer dan ik van te voren dacht. Veel meer. Ik kon het je niet meer vertellen, want je moest weer gaan, mama. De laatste luwte in. Je koos ervoor. Dit keer neemt niemand je de luwte die je zo koestert, meer af. Voor altijd in jouw luwte. Jouw plekje.

En voel je je daar onverhoopt toch niet thuis, zoek dan de vergetelheid. Daar komen we uiteindelijk allemaal terecht. Dan zien we elkaar weer.

 

En dan gaan we nooit meer weg.

Dan gaan we voor altijd schuilen bij jou.

Dan mag je weer voor ons zorgen.

Dan is het weer zoals het hoort.

Dag lieve moeder

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.