Ik Mis

Onderstaand is een stukje dat ik vorige week voor mijn vaste donateurs heb geschreven. Jullie krijgen dit vandaag gratis. Om je lekker te maken. Of om je definitief van me af te keren, dat kan natuurlijk ook. Hoe dan ook, stukjes als deze en nog meer van mijn kronkelingen en strubbelingen dump ik 2 x per week in de mailbox van vaste donateurs. Dat kan voor 4 euro p/m. Een koopje, als je het mij vraagt.

Ik Mis

Ik ben niet erg thuis in de wereld van de dichtkunst. En al helemaal niet aan de regels die er ongetwijfeld aan verbonden zijn. Literaire regels. Als ik ‘dicht’ dan doe ik maar wat. De woorden komen in me op en als ik dan denk: “verdomd, dat is een gedicht!” dan is het een gedicht. Mijn gedicht. Geschreven met mijn regels. En die zijn er niet. Behalve misschien de regel van dichterlijke vrijheid.

Mijn gedichten rijmen zelden. Het moet vloeiend lopen in mijn hoofd. Als ik een visioen erbij krijg van een stromende beek of een woeste rivier, dan zit ik goed. Kunst laat zich niet kisten. Regels maken van een woeste rivier een kanaal. En een kanaal is lelijk. Ik heb van mijn leven nog nooit een mooi kanaal gezien. Wel alleen maar mooie rivieren.

Onderstaand dichtwerkje begon bij verdriet. Verdriet dat groter en groter werd. Dat niet leek op te houden. Dat leek teveel te worden.

Mijn eerste verlies

Het voelde zo enorm

Het was slechts een dier

Ik was tien en toen ging meer

 

Mijn opa was ik kwijt

Dat kon toch niet?

Hij leerde mij schaken

Hij was er altijd

 

Een tijdje rust

Alles verwerkt

Toen werd ik ouder

En ging het sneller

 

Een voor een

Ze knakten als bloemen

De helden in de film

En de helden op de maat

 

Ik was al grijs

Mijn opa’s en oma’s verloren

Mijn vader moest ook gaan

Nog meer helden tussendoor

 

Als laatste ging moeder

Zij vulde de emmer

Het gaat overlopen

Ik mis er nu teveel

 

Wat er nog is

Kan ik niet missen

Dat is gelijk oneindigheid

Niet te bevatten

 

Rest het besef

Dat het tijd gaat worden

Om zelf gemist te worden

Want ik mis dan niemand meer

 

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.