De Vlek



Ik herken het. Ik kan het alleen niet stoppen. Sterker nog: het wordt steeds erger. Of in ieder geval frequenter. Nee, allebei eigenlijk. Twijfel. Twijfel door vermoeidheid. Vermoeidheid door gebrek aan energie. Energie die steeds sneller lijkt op te raken. Vermoeidheid sloopt. Het sloopt de vestingwallen die ik zo hard nodig heb om te functioneren. Om voor mijn dochtertje Fleur (7) te kunnen zorgen. Voor mijn getikte tiksels. Als de vestingwallen bezwijken verzuipt mijn zekerheid. Verdwijnt de lust. Wordt de zin met de doorgebroken rivier afgevoerd. De leuke dingen in mijn leven verliezen aan kracht, de nare zaken winnen terrein. Zo werkt dat. Niks aan te doen. Wel vervelend, want dan krijg je dit soort stukjes. Zeikstukjes. De nog grotere azijnpissers dan ik denken nu: “dan schrijf je toch effe niks, knul”, maar dat kan niet. Dan duurt het nóg langer. En wie wil dat nu? Ik niet in ieder geval. Het is de vlek in het tapijt. Hoe langer je ‘m laat zitten, des te moeilijker gaat hij eruit. Want uiteindelijk stopt het ergens. Dat heeft het tot nu toe altijd gedaan, dus dat zal nu ook weer het geval zijn.

Tot die tijd de afvlakking. De genietloze zone.

En dat terwijl het een mooie week was. Meer dan genoeg om van te genieten. Mijn broer en zijn lieve schat hadden (eindelijk, na 35 jaar samenzijn) besloten te trouwen. Ik was dinsdag zijn getuige. Bijna iedereen waar ik meer dan een reet om geef was er. Sinds mensenheugenis zag ik mijn halfbroertje weer eens. Mijn oudste dochter was er. Mijn eerste ex. Heerlijke mensen allemaal. Daarna champagne, koffie en lunch bij het stel thuis. Daar was kleinzoon Pim (1) al aanwezig. Samen met mijn favoriete (en enige) schoonzoon. Ik kon er maar matig van genieten. Te afgevlakt. Ik weet dat het allemaal verklaarbaar is. De perikelen die bij een heel erg lange herstelperiode van kanker horen. Niemand heeft me gewaarschuwd voor de onzekerheden. De tegenstrijdigheden. De achteruitgang terwijl vooruitgang zou moeten. De verwarring die daarmee gepaard gaat.

Dochtertje Fleur (7) had ook al een lastig weekje. Ze mocht als één van de vier uit haar klas de hele week naar school. De rest van de klas verbleef in quarantaine tijdens de week van de overgang naar een versoepelingsmaatschappij. Hoewel ze het fijn vond om naar school te kunnen, vond ze het maar niks om met zo weinig op school te zijn. Het onverklaarbare quarantainebeleid had weerslag op haar gedrag. Als ze twee keer zo oud was geweest zou ik haar onuitstaanbaar pubergedrag hebben verweten. Nu was ik één en al begrip, al zoog het wel het laatste restje energie uit me.

En de donderdag moest nog komen.

De dag die nooit went. Donderdagochtend breng ik Fleur naar school. Altijd met dik ingepakte tas. De verplichte vulling van een t-shirt van mama en een van papa en haar slaapknuffel tussen broodtrommel, fruitbakje en waterfles gepropt. Altijd een dramatisch afscheid op het schoolplein. Want ze gaat me missen. En dan de totale stilte. Tot zondagavond als Fleurtje weer terugkomt. Herhaling van het drama, nu omdat ze mama gaat missen. Ook dat went al niet.

Deze donderdag had ik zowaar plannen. Een kringloopwinkeltocht met m’n oudste dochter en schoonzoon. Hoewel mijn energiemeter ruimschoots in het rood stond, zou ik me dit niet laten ontnemen. Bovendien had ik een tafeltje nodig. Drie kringloopwinkels later had ik geen tafeltje, wel boekjes en rugzakje voor Pim, kleren voor mijn dochter en een niet zo abnormale donderdag. Terwijl ik dit zeurstukje uit mezelf heb getikt komt hier en daar de zin doorbreken.

Zoals ik al zei: de vlek moet er zo snel mogelijk uit.

Disclaimer: Ook dit is weer een gratis stukkie. Doneren mag ook en kan via:
vadertje.backme.org

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.