Roy



Vandaag kreeg ik bezoek van Roy. Roy werkt voor Mediq en geeft instructies aan patiënten voor het gebruik van medische apparatuur die door Mediq wordt aangeboden. Roy was ooit verpleegkundige oncologie maar is daarmee gestopt omdat hij voornamelijk bezig was met administratieve taken in plaats van verpleegkundige voor de patiënt zijn. Want dat is wat een verpleegkundige wil. Verplegen. Roy is nu een gelukkig man. Hij reist het hele land door en heeft bij elk bezoek dat hij aflegt ‘één op één contact met de patiënt’, zoals hij zelf zegt.

Terwijl ik zes minuten met een kapje over mijn tracheastoma via de Innospire Deluxe – die een tyfusherrie maakt – stil zit te wezen om de natriumchloride mijn longblaasjes te laten stimuleren tot deelname aan het ademhalingsproces, zie ik Roy voor me. Niet alleen tegenover me aan tafel, maar ook buiten zijn zicht in mijn hoofd. Ik zie hem ontevreden, maar plichtsgetrouw elke dag naar zijn werk op de afdeling oncologie gaan. Hopend dat hij er nu eens wél genoeg voor de patiënten kan zijn. Maar net als alle dagen en weken ervoor is het weer voornamelijk een dag dat hij lijstjes moet bijhouden en gegevens moet invullen. Hoe lang houdt hij dit nog vol? Niet lang meer. Het vechten tegen de bureaucratische bierkaai is hij moe en besluit op zoek te gaan naar ander werk. Een gouden kans doet zich voor bij Mediq.

Hij werkt er nu al 18 jaar en is nog steeds ingenomen met zijn keus bureaucratie de rug toe te keren.

En hij is gelukkig. Hij mag anderen opleiden. Hij ziet meer patiënten dan hem lief is en elke dag is een feestje. Althans zo stel ik het me voor. Zo wil ik het me voorstellen. Roy is een vakman en toont zich betrokken bij de patiënt (of is het cliënt?). Dat straalt hij uit. Hij heeft donker haar en de ouderdom begint al aan hem te knagen. Hier en daar komen de grijze haren door. Zijn haar zit in een klein knotje achterop zijn hoofd. Kleine rimpels lopen als takken van de stam uit zijn ooghoeken. Hij is lang en slank. Stijlvol gekleed. Een brede zilverkleurige ring om zijn linker ringvinger. Hij praat alleen maar als er instructies gegeven moeten worden of als ik een vraag stel. Hij leeft op als ik vertel dat ik vroeger bij Mediq de catering van voorraad voorzag toen ik nog in de logistiek werkzaam was. Enthousiast vertelt hij dat ze daar al een jaar of zes weg zijn en nu een heel mooi pand hebben in de Meern. Hij dringt zich niet op, maar aan alles merk je dat hij het leuk vindt als je interesse toont. Hij praat vol passie over zijn werk. En dat na 18 jaar.

Toen het tijd was voor Roy om naar zijn volgende klant te vertrekken had hij de helft van de benodigdheden die mij al waren toegezonden weer ingepakt. Die had ik niet nodig en nam hij weer mee. Ik was inmiddels klaar met inhalatie-sessie nummer twee. Dat is een zoutoplossing die het dagelijkse ophoesten moet vergemakkelijken. Twaalf minuten duurt dat. Al met al ben ik 20 minuten bezig met één behandeling. En dat moet twee tot vier keer per dag. Naar eigen inzicht. Ik zie daar tegenop, maar dat zal eenvoudig te negeren zijn als de behandeling helpt. Ondertussen moet ik er niet aan denken dat ik straks ook thuis nog aan het zuurstof moet.

Mocht dat zo zijn, dan hoop ik dat Roy de boel komt leveren. Dan líjkt het in ieder geval makkelijker.

Bastakwoot #4
“Een verpleger met een pen is gelijk een schrijver met een zwaard. Hopeloos verloren.”

Disclaimer: Gratis, doneren kan via:
vadertje.backme.org

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.