Kari, het spijt me

Dit stukje is smullen voor de gelovers in Karma.

Als er een kind wordt geboren, bezit het voor de ene helft de eigenschappen van de moeder en voor de andere helft van de vader. Biologische logica en ook nog eens feitelijk juist. De onzekere factor is welke eigenschappen je precies meekrijgt van welke ouder. Soms is dat duidelijk, voor andere zul je meer moeten puzzelen. Het setje dat op mijn bestaan de meeste impact heeft gehad, komt zonder enige twijfel van mijn vader. Dat is niet altijd even prettig geweest. En dan ben ik mild. De eigenwijsheid die ik aan Vader heb te danken zit me nog het meest en het langst in de weg. Vader kon tot in het belachelijke zijn eigen gelijk verdedigen.

Jarenlang is zijn uitspraak “het woordenboek liegt ook!” tegen hem gebruikt door het thuisfront.

Ik weet niet precies meer waar het om ging. In mijn herinnering was het een niet bestaand woord uit een potje scrabble, maar dat doet er niet toe. Het zinnetje stond symbool voor het onvermogen te kunnen accepteren dat je ongelijk hebt. Dat kon mijn vader niet. Althans niet toen ik nog jong was. Later heb ik van mijn broertje vernomen dat hij daar buigzamer in was geworden. Ik kon het me nauwelijks voorstellen.

Maar goed.

U voelt hem al aankomen. Ik heb die eigenschap ook. Ik maak mezelf wijs dat ik de milde vorm ervan bezit. Vroeger was dat zeker niet zo. Als er een onderwerp me aan het hart ging en ik er goed over had nagedacht (vond ik zelf), dan kon ik tegenargumenten nauwelijks aanhoren. Laat staan accepteren. Ik kan me de machteloosheid nog heel goed herinneren als ik mijn ‘opponent’ niet kon overtuigen. De reden dat ik dit even kort toelicht – er valt nog véél meer over te vertellen – is dat het van belang is voor wat ik nu eigenlijk wil zeggen. Als je namelijk slecht bent in het accepteren van afwijkende meningen, stop je al snel met nadenken als eenmaal je eigen mening is gevormd. Dat effect beperkt zich niet alleen tot het verstandelijk gedeelte, maar werkt ongeveer hetzelfde op sociaal gebied. Ik was er altijd van overtuigd dat ik precies wist hoe een ander zich voelde. Uiteraard was dat hooghartig en dom.

Kari was mijn tweede vrouw. Zij is, met afstand, de liefste vrouw op de wereld. Na negen jaar samen te zijn geweest werd ik verliefd op een ander. Zo erg dat ik een einde heb gemaakt aan het huwelijk met Kari. Ik had mezelf ervan overtuigd dat ik alles op de juiste manier had gedaan. Een belachelijke aanname, was mijn conclusie pas veel later. Ik moest zelf verlaten worden, op een manier die verdacht veel lijkt op de manier waarop ik Kari heb verlaten, om te beseffen welk leed ik haar heb aangedaan. Pas daardoor werd mijn barrière van sociale stupiditeit geslecht. Ik betwijfel of ik het op dat moment anders  had kunnen doen. Achteraf is alles beter te doen. Ik heb in ieder geval toen niet beseft hoe verschrikkelijk een gebroken hart voelt.

Nu wel.

Ik snap dat dit lijkt op een smeekbede om vergiffenis. Of een halfslachtige poging een bezem door mijn geweten te halen. Maar dat is het niet. Ik hoef niet vergeven te worden en mijn geweten is niet meer schoon te poetsen. Ik wil mijn spijt betuigen vanwege voortschrijdend inzicht. Of iemand er op zit te wachten, of er ook maar iets aan heeft, betwijfel ik. Maar ik kan het ook niet doen. Dan weet ik zeker dat niemand er wat aan heeft.

Dus:

Kari, het spijt me wat ik je heb aangedaan. Uitgerekend jij had beter verdiend.

Disclaimer: gratis, maar donaties zijn welkom via:
vadertje.backme.org

 

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.