Hulpactie

Ik liep met mijn tas vol statiegeldflessen door de Hoogvliet. De plaatselijke supermarkt. Een keer per week kom ik in de hoek terecht waar de statiegeldmachine staat. Ik stond voor het apparaat en moest denken aan een incident een tijdje terug. Misschien al wel een paar maanden geleden. Mijn gevoel voor tijdsduiding is schrikbarend slecht, dus pin me er niet op vast. Maar goed, dat is verder niet van belang.

Op het apparaat zitten twee knoppen. Eén voor het statiegeldbonnetje en één voor donaties. Onder die knop ’n sticker met het goede doel van dienst. Meestal is dat een plaatselijk goed doel of iets met begeleidingshonden. Allemaal sympathiek. En meestal schonk ik mijn statiegeld aan zo’n goed doel. Tot enige tijd geleden. Sindsdien port mijn geweten me af en toe pijnlijk irritant.

Dat zit zo.

Enige tijd na het begin van de invasie door Rusland van de Oekraïne was de sticker op de automaat vervangen. Geen plaatselijke hulpactiesticker, maar een internationale. Steun aan de slachtoffers van die vreselijke oorlog. Ik sloeg gelijk liters cola in om zoveel mogelijk statiegeld te kunnen doneren. Dat was na verloop van tijd te zien aan mijn lichamelijke omvang. Ik schakelde zelfs over naar cola light omdat ik inmiddels aan de flink toegenomen hoeveelheid van dit vocht was gewend, maar de expansiedrift van mijn middel een halt moest worden toegeroepen. Wekelijkse donaties tussen de twee en vier euro. Peanuts naar algemene standaard; substantieel naar persoonlijk inkomen.

Maar goed.

Zo ging dit weken achter elkaar door. Tot het moment, ik had al bijna op de donatieknop gedrukt, er een andere sticker op de automaat was geplakt. Donaties zouden naar de africhting van hulphonden gaan. Verward keek ik om me heen. Op dat moment kwam er net een flink bepuiste jongeman door de flapdeuren. Ik hield hem aan. Hij was minimaal 40 jaar jonger dan ik maar minstens een kop groter. Nadat ik mijn Trutone had gevonden, vroeg ik hem of Oekraïne gewonnen had. Ik moest de vraag herhalen want hij verstond me niet. Dat had niet veel zin, want toen hij me wel verstond begreep hij het niet. Ik wees naar de sticker voor hulphonden op het statiegeldapparaat. “Oh, daar weet ik niks van, ik doe alleen de flessen in de kratten.” En weg was hij.

Ik wist natuurlijk wel dat de oorlog helemaal niet afgelopen was. En ik had ook niet de illusie dat dat op korte termijn zou gebeuren. Het was daarom ook een beetje gemeen om dat te vragen aan de jongeman die ook liever ergens anders was geweest dan in een flessenhok van de supermarkt. Maar, hoewel aan de verkeerde gesteld, de vraag was wel legitiem. Waarom stoppen met die actie als er nog zoveel mensen in nood zijn? En er dagelijks mensen bijkomen? Waarom is de hulphond plotseling belangrijker geworden dan verwoeste onschuldige mensenlevens? Tot op heden heb ik geen verklaring voor de actiewijziging van de Hoogvliet. Wel ben ik er nog steeds boos om.

Een verklaring zal dat waarschijnlijk niet veranderen. Het is natuurlijk ook maar een supermarkt, maar als je maatschappelijke betrokkenheid toont, doe het dan goed. Tot die tijd doneer ik niks meer via de Hoogvliet. Een stil en onbeduidend protest. Ik weet het. Onvrede heeft ook een uitweg nodig.

Ik vind het wel heel erg voor de hulphonden. Zij kunnen er ook niks aan doen.

Disclaimer: gratis stukje, maar statiegeld is welkom via:
vadertje.backme.org

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.