Goede Voornemens

De jaarwisseling is misschien wel dé periode waarin ik de grootste hekel heb aan de mensheid.

Het is de tijd van het uitspreken van Goede Voornemens. Elk jaar hetzelfde ritueel. Dezelfde beloftes die evenzovaak gedurende de loop van het jaar worden gebroken. De meeste al in de eerste maand van het nieuwe jaar. De smoesjes zijn ook allang niet meer origineel. Hypocrisie op herhaling. Dat moet een verademing zijn voor domrechts, want het begint al aardig op een traditie te lijken. We kunnen die traditie natuurlijk wél aanpassen (met de roetveegpiet is het ook grotendeels gelukt). In plaats van voor 100 miljoen de lucht in knallen zouden we er een feestdag van kunnen maken. Eigenlijk tien. De eerste feestdag: het presenteren van een persoonlijke lijst (brrrr…..lijstjes) van Tien Goede Voornemens. Uiteraard in groepsverband met champagne. Eventueel met lasershow. Daarna elke maand een gezellig samenkomen om te vergelijken welke voornemens al de vlakspoeler zijn ingegaan.

Begrijp me goed: ik ben helemaal niet tegen Goede Voornemens. Het kunnen mij er niet genoeg zijn. Ik heb wat tegen het tijdstip. Door het daaraan op te hangen, is het gedoemd te mislukken. Want het is niet uit een onbedwingbare behoefte of hoger nobel doel voortgekomen, maar uit een dwangmoment en daarom waardeloos. Verreweg de meeste Goede Voornemens zijn allang genomen, alleen uitgesteld tot dat dwangmoment. Uitgesteld omdat Goede Voornemens zelden Leuke Voornemens zijn. Er komt bij de meeste voornemens enige regelmaat en discipline kijken. Niet des mensheid ’s sterkste punten.

De jaarwisseling is ook de tijd van een ander tenenkrommende traditie. Lijstjes. Godskolere wat zijn ’t er een hoop! Op zich niet zo heel erg (als je van jeuk houdt) maar wel omdat veel lijstjes een belofte van een (goed) voornemen in zich draagt. Het ergste lijstje is natuurlijk het lijstje waar het in dit stukje om draait: het lijstje met de Goede Voornemens. Meer sporten, minder vlees eten, minder vliegen, vaker bij vrienden langs gaan enzovoorts enzovoorts. Van alles en nog wat doen dat je niet uit jezelf zou doen en waar dus niets van terecht komt.

Ikzelf ben al heel lang geleden gestopt met het nemen van Goede Voornemens als onderdeel van het jaarwisselingsritueel. Ik neem goede voornemens op het moment dat ik ze opportuun acht. En die momenten zijn meer dan voorradig gedurende de loop van het jaar. De winnaar van dit jaar – dat is altijd degene die blijft knagen – betreft de cancelculture. Ik doe daar maar zeer beperkt aan mee. Zeker als het personen aangaat. En dan gaat het me niet zozeer om de corrigerende exponent (iedereen mag wat mij betreft verantwoordelijk worden gehouden voor z’n daden), als wel om de onomkeerbare, alles vernietigende variant.

Waarom vind ik die zo gevaarlijk? Omdat hij loodrecht staat op de tolerantie die we als fundament hebben gebruikt om onze maatschappij op te bouwen. Het vernietigt levens en tweede kansen worden niet vergeven. Cancelen zonder kans op eerherstel of nuance tast dat fundament aan. En dan zijn we verder van huis. Ook vind ik het op zijn minst bedenkelijk de mate van gretigheid waarmee zaken gecanceld worden. Niemand verdient het om voor eeuwig niet meer mee te mogen doen. Want dat is waar de cancelculture naar neigt. Steniging in een modern jasje.

Ik pleit mezelf geenszins vrij van onhebbelijkheden. Ik heb er zat en ben voornemens daar aan te werken.

Maar ik beloof niks.

Disclaimer: Gratis stukkie. Doneren is lief. Delen ook. Kijk op:
vadertje.backme.org

P.S. Voor al mijn lezers/donateurs natuurlijk een heel fijn 2023 (en verder). Dat jullie maar veel mogen verdienen zodat jullie nog meer kunnen doneren!

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.