Gaten

Gisteren werd ik weer eens genadeloos met m’n neus op de feiten gedrukt. Specifiek: de erbarmelijke staat van mijn geheugen.

Nu weet ik natuurlijk wel dat jarenlang grenzeloos gebruik van allerlei geestverruimende middelen ten koste gaat van geheugenopslagruimte, maar de confrontatie met verloren herinneringen is zelden aangenaam. Niet vanwege de herinnering zelf. Die is vaak mooi en vertederend, maar dat je hem zelf bent kwijtgeraakt. Gisteravond kreeg ik er een paar voorgeschoteld.

Dat zit zo.

Er was een klein feestje ter ere van de 60ste verjaardag van Nina, de vrouw van mijn broer Henk. Onder de gasten waren een aantal mensen die ik al heel erg lang niet ‘live’ heb gesproken. Twee daarvan ga ik hier even uitlichten. Dat zijn Ivar en Anne. Ivar is een jeugdvriend van mijn broer. Ik ken hem vooral van het tafeltennisteam waarin hij samen met mijn broer speelde. Twee fanatieke en getalenteerde tafeltennissers. Veel verder strekt mijn herinnering voor wat betreft Ivar niet. Andersom blijkt dat anders. In een kort gesprek prees hij mijn snelheid als tafeltennisser, maar ook als voetballer van Ministerpark. Dat laatste bleef hangen. Ik kan me Ivar namelijk helemaal niet herinneren als voetballer.

Ik kan me aardig wat jongens uit die tijd herinneren waarmee ik samen heb gevoetbald. Menzo van der Laan, Patrick en Raoul Heertje, Peter (de grassprietjesteller) Goeré en Hans Unger om er een paar te noemen. Ivar ontbreekt in die herinneringen. Ik heb gisteravond niet de kans gekregen om daar verder naar te informeren, maar gezien de voorgenomen ontmoetingen, gaat dat er nog wel van komen. Die herinnering blijft vooralsnog besloten in het hoofd van Ivar.

Maar Ivar was niet de hoofdprijs. Dat was Anne.

Anne heeft zo’n veertig jaar geleden op twee verschillende plekken bij mij in huis gewoond. Op de Marktstraat en op de Turfstraat in Hilversum om precies te zijn. In die periode – die duurde een aantal jaren – belandde ik uiteindelijk in een duister drugsmilieu. Dat is zeker het vertellen waard, maar niet nu en hier. Hier gaat het om de gaten die, door mijn duik in de onderwereld, in mijn geheugen zijn geslagen. Anne kent daar een hoop van en heeft al een paar van die herinneringen bij mij getriggerd. Zo was ik compleet vergeten dat we samen pogoënd door de Tagrijn (tegenwoordig cultureel centrum de Vorstin) zijn gezwiepd. Zij met haar armen om mijn nek en ik als een gek ronddraaiend zodat zij als een wapperende vlag in de rondte slingerde om uiteindelijk gelanceerd te worden.

Lol maken was niet de essentie van onze relatie. Hechte vriendschap. Zij was (en is) een engel en ik was haar bewaarder. Althans zo staat het in mijn gebrekkige herinnering. Als er iemand is die de verpersoonlijking is van onschuld dan is dat Anne. Toen ik haar gisteren na al die jaren weer zag, heb ik geen reden gezien dat beeld aan te passen. Zij heeft een lieve vriend waar ze al vijfentwintig jaar haar leven mee deelt. Anne denkt dat wij elkaar kennen van vroeger, omdat hij portier was bij de Tagrijn. Maar we kennen elkaar niet. Waarschijnlijk was ik al verder de duisternis in gedoken toen hij portier werd in de tent waar ik toen nauwelijks meer kwam.

Binnenkort komt Anne bij me langs. Op de koffie. Dat gaan we uitgebreid over het verleden praten. Ik zie ernaar uit om wat gaten te kunnen dichten.

Maar nog meer om te vieren dat het voelt alsof we elkaar maar een weekje niet hadden gezien.

P.S.: Anne heeft een allesbehalve vlekkeloos leven moeten leven. Ze is kunstenares en heeft een deel van haar leed omgezet in kunst. Dat kun je hier zien.

Disclaimer: gratis stukkie, doneren en delen is lief
vadertje.backme.org

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.