Brulapen

Vrijdag stond er in Het Parool een column van een van mijn favoriete columnisten Nico Dijkshoorn. Hij haakte daarin aan op de ophef rond schrijver Pim Lammers. Op zijn eigen hilarische wijze vertelde Nico een verhaal over een onschuldig eendje, maar met om de twee zinnen een disclaimer om voor te zijn dat het geschrevene verkeerd zou worden begrepen. Voor degenen die niet weten wie Pim Lammers is: Hij zou het kinderboekenweekgedicht schrijven, maar zag daar vanaf na doodsbedreigingen aan zijn adres over het verhaal ‘Trainer’ dat hij schreef in 2015 (voor volwassenen) over gevoelens tussen een minderjarige jongen en zijn trainer. Het gewraakte stuk speelt zich overigens geheel af op de bank in de gymzaal, waar behalve een hand op een knie verder niets fysieks gebeurt.

Door het in het absurde te trekken liet Nico Dijkshoorn zien hoe belachelijk sommige mensen omgaan met kunst. In dit geval literatuur. Behalve Nico Dijkshoorn heeft zo’n beetje heel schrijvend Nederland iets over dit onderwerp aan het papier toevertrouwd. Hoewel er een opmerkelijk groot deel van lezend Nederland zich stoort aan de veelheid van berichtgeving, al dan niet in columns, over dit onderwerp, ben ik er juist blij mee. Zeker als er zelfs kamervragen over het geschreven woord van Pim Lammers worden gesteld. Weliswaar door Nationale Dumbass Wybren van Haga, maar toch. Hij zit er wél, in ons parlement. Want het alternatief is dat er geen ophef is en een belangrijk onderwerp als een voetnoot onder het kleed wordt geveegd.

Het gaat er om dat mensen kennelijk niet meer in staat zijn om een verhaal als verhaal te zien. Zelfs als het waar is – ik heb ergens gelezen dat het een waargebeurd verhaal betreft van een kennis of vriend van hem – dan nóg slaat het helemaal nergens op de schrijver met de dood te bedreigen over wat hij heeft opgeschreven. Dat is dan ook meteen de grote gemene deler van alle ophef. Verder doen de columnisten vooral hun best om zich te onderscheiden op afwijkende meningen (er moet ook gewoon op de artikelen geclickt worden, nietwaar?). Die grote gemene deler heeft er gelukkig voor gezorgd dat het schrijversgilde als één man achter Pim Lammers (of ervoor, wat je wilt) is gaan staan. Een advertentie in landelijke dagbladen tegen doodsbedreigingen is het resultaat. Door pak ‘m beet zo’n 2000 ambtsgenoten van Pim Lammers. En dat is zonder kanttekening mooi.

Blijft de prangende vraag hangen waarom er zoveel mensen kwaad zien in verhalen? Onbegrip lijkt het voor de hand liggende antwoord. Als dat zo is, waar komt dat dan vandaan? En waarom zijn er nog zo belachelijk veel bekende Nederlanders die desondanks achter hun debiele mening blijven staan dat Pim Lammers de pedo-duivel himself is? Omdat het aandacht oplevert, lijkt hier het juiste antwoord. Een verhaal als ‘Trainer’ zou een begin van goede gesprekken moeten zijn. Omdat het leest als schuurpapier. Het jeukt. Het is ongemakkelijk en daardoor inzicht verruimend. Maar het is te laat. Verenigde conservatieve krachten schreeuwen moord en brand over een verhaal dat ze nooit hebben gelezen. En, hoe verrassend, het komt allemaal uit de (extreem) rechtse en christelijke hoek. De Grote Bekkenparade overstemt alle zinvolle discussie en de galg is al opgetuigd.

Waarom ik zo zeker weet dat zij het verhaal niet hebben gelezen?

Omdat het een aanklacht is tegen pedofilie, geen promotieverhaal. De enige andere optie is dat de brulapen het wel hebben gelezen, maar niks van hebben begrepen. Dan is het leed niet te overzien, want dan schieten opeens onderwijs en opvoeding tekort.

Ga er maar eens aan staan om dát te herstellen. Poeh.

Disclaimer: gratis te lezen, doneren en delen is helemaal tof en kan via
vadertje.bakcme.org

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.