Dikke Lelijke Oempaloempa Mannetjes

Niet zo lang geleden is er, als bijvangst van een ander onderzoek, vastgesteld dat ik ADHD heb. En niet zo’n beetje ook. Met die vaststelling kan ik op mijn leeftijd weinig meer dan enkele herinneringen op de juiste plek zetten. Hier en daar kan ik aan de hand van deze diagnose ook wel wat flinke excessen in mijn jeugdige en jong volwassen leven verklaren. Er zit ondertussen veel te veel tijd tussen om er meer dan een ‘a-ha!’ momentje van te maken. Bovendien is het een sluimerende, onbevestigde wetenschap die ik al bezat. In de tijd dat ik de diagnose nodig had, bestond hij nog niet. Shit happens. Ik kan de diagnose hooguit nog gebruiken om mijn soms oncontroleerbare impulsiviteit te verklaren. Maar ook dat is maar matig bevredigend. Ik pas ervoor het als excuus te gebruiken. Hooguit voor mezelf, maar wel in stilte. Nóg een medisch traject induiken is al helemaal uitgesloten. Dan kan ik net zo goed in een kliniek gaan wonen.

Wat het lastig maakt, tevens de reden waarom ik dit meld, is dat de mores van het huidige tijdsframe frontaal botst met mijn aangeboren impulsiviteit. Meer dan ooit wordt er van ons verwacht dat we eerst nadenken voordat we iets roepen. Alleen het noteren van deze vaststelling bezorgt me al kippenvel (niet de prettige variant). Op mijn woorden letten is nooit mijn sterkste punt geweest. Mocht je in hogere machten geloven zou je er een reden in kunnen zien dat mij daarom het vermogen tot spraak is afgenomen. Veel maakt het niet uit, want al typend kan ik minstens zo impulsief zijn. Soms neem ik mijn (geschreven) woorden terug. Maar nog vaker laat ik het zo. Ik blijf niet aan de gang. Bovendien zijn mijn geschreven woorden vaak doorspekt met ironie en sarcasme dat, ironisch genoeg, meer dan me lief is slechts door mezelf wordt herkend.

Maar genoeg overpeinzingen.

Ik kreeg weer eens een impulsiviteitsaanval door dit bericht van het NOS nieuws. Toen ik dit bericht met stijgend ongeloof las, was ik – gelukkig – al behoorlijk moe. In plaats van mijn toetsenbord als drumstel te gebruiken, drukte ik het bericht weg en zette mijn PC uit. Ik zag dit als een overwinning. Een pyrrusoverwinning bleek vandaag. Het bericht was niet verdwenen met het afsluiten van mijn computer. Integendeel. Het was lekker blijven doorsudderen. Een pruttelend stoofpotje van ongenoegen.

Woede en ongeloof vochten alweer om voorrang toen ik vanochtend het bericht herlas. Alle impulsiviteit die ik gisteren ‘uit’ had gezet, ging luidkeels weer ‘aan’ en ik vond het best. Sterker nog, mijn woede nam toe. Hoe meer ik erover nadacht, des te erger ik het vond. “Ik hoop dat deze mensen door de geest van Roald Dahl in de vorm van lelijke, dikke Oempaloempa mannetjes tot in de eeuwigheid worden getormenteerd”, dacht ik onder andere.

“De uitgeverij doet dit om ervoor te zorgen dat de boeken ook “vandaag de dag door iedereen kunnen worden gelezen”. Er zijn volgens Britse media enkele honderden aanpassingen gemaakt.”

Honderden aanpassingen!

“Er werden sensitivity readers ingezet (…)” De Taaltaliban, zul je bedoelen! Lieve help, wat een armoe. Blijf met je poten af van kunst (ja, het geschreven woord is óók kunst). Plaats desnoods een disclaimer achter in een boek, maar blijf met je fikken af van het werk van een kunstenaar. Je gaat toch ook niet wenkbrauwen op de Mona Lisa tekenen omdat er iemand verdrietig van het schilderij is geworden omdat hij/zij/het zonder wenkbrauwen is geboren? Wie denken ze te (moeten) beschermen? Als kinderen nooit meer worden geconfronteerd met slechte eigenschappen, hoe moeten ze er dan onderscheid in leren te maken? Of überhaupt herkennen? Opgroeien doe je het best als je zoveel mogelijk indrukken een plek kunt geven. En dat doe je door er over na te denken. Dat kan niet als één kant van de medaille verborgen wordt gehouden.

Ik heb in ieder geval vast kunnen stellen dat ik onmogelijk van mezelf kan verlangen om op mijn woorden te gaan letten.

En dat is eerder een bevrijding dan een last.

Disclaimer: gratis stukje, doneren en delen wordt gewaardeerd; ik meen alles wat ik schrijf (of toch niet?)
vadertje.backme.org

 

 

 

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.