Buurtje

Ruim twintig jaar woon ik waar ik nu woon. Het arbeidersbuurtje in Dudokstijl waar ik aan verknocht ben, maar niemand ken. Natuurlijk, ik herken mijn buren en hier en daar wonen mensen die ik regelmatig tegenkom en halfslachtig groet. Maar veel verder gaat het niet. Dat zijn de mensen die het buurtje vertrouwd maken. Niet door ze te kennen, maar simpelweg om ze al jarenlang regelmatig voorbij te zien komen. Sommigen wonen er al net zolang als ik, of bijna net zolang. Een enkeling langer dan ik. Mijn buurtje wordt door uiteenlopend volk bewoond. Als ik het politiek zou moeten inkleuren zou ik zeggen een mix van PVV, PVDA, SP en DENK. Misschien hier en daar een verdwaalde VVD-er of GroenLinkser.

Mijn buren die oneven een getal lager zitten in de huizenrij hebben een migratieachtergrond. Hun kinderen zijn hier geboren, heb ik zien opgroeien en uit huis zien gaan. Zij wonen er langer dan ik en zij zijn de aardigste buren die ik ooit heb gehad. Regelmatig vragen zij of ik ergens hulp mee kan gebruiken en hoe het met me gaat. Dat doen ze alleen maar als ik ze in het voorbijgaan tegenkom. Precies goed, eigenlijk. Dochtertje Fleur (9) belt wel eens bij ze aan om ze een tekening te geven of om gewoon dag te zeggen. Ze weet dan dat ze een zak met snoep krijgt.

Aan de overkant woont een man alleen. Diep in de zeventig moet hij inmiddels zijn. Hij heeft twee kinderen, waarvan de zoon hem bijna dagelijks opzoekt. Zijn vrouw is jaren geleden veel te vroeg overleden aan alvleesklierkanker. Begin vijftig was ze toen ze stierf. Ze was aardig en ik maakte regelmatig een praatje met haar toen ik hier pas woonde. Twee huizen verder woont een ouder stel. Nu ja oud, iets ouder dan ik. Hij is concierge op een school en zij zorgt voor mijn katten als ik er niet ben. Wat verderop in de straat woont een moeder met zoon. Zij was vroeger heel even werkzaam op het kinderdagverblijf waar Fleurtje als piepkleine peuter naar toe ging. Ze heeft inmiddels een vriend met een indrukwekkende omvang. Zelf is ze dat voorbeeld enigszins aan het volgen. Daarnaast woont een dame van middelbare leeftijd die ergens heel erg last van heeft. Ze loopt vaak voorbij met kruk of wandelstok. Soms met een brace om haar been. Ze heeft een hond waar Fleurtje dol op is, want de hond draagt dezelfde naam als zij.

En zo zijn er nog een paar. De steeds krommer lopende man met de steeds langzamer lopende oude hond. De man heeft engelengeduld (nodig) want hij wacht altijd zonder van gemoedstoestand te veranderen tot de hond hem heeft bijgehaald en dat kan behoorlijk lang zijn.

Het is een buurtje waarin voornamelijk huurhuisjes staan. Alle huisjes zijn vrij klein want dat was, ruim 100 jaar geleden toen de buurt werd gebouwd, gebruikelijk voor arbeiders van het ‘lagere allooi’. Om die reden is het verloop vrij groot. Jonge mensen die hun gezin uitbreiden zullen niet lang blijven in dit buurtje. Twee volwassen en twee kinderen is het maximale dat je in deze huisjes moet stoppen. Het verloop is behoorlijk groot. Dat betekent dat er ook wel eens een rotte appel tussen zit. In korte tijd is bij mij een kliko en een oude, geëmailleerde gietijzeren emmer met onbenullig plantje gejat. Meestal zie of herken je die mensen niet.

Soms komen ook opeens nieuwe gezichten voorbij die een glimlach ontlokken. Zo was daar van de week plotseling de man met hond, keppeltje en studentikoos brilletje boven een bebaard gezicht die vrolijk voorbij liep. Het was een vriendelijk gezicht. Waar hij woont, weet ik niet.

Dat hoeft ook niet, als hij maar langs blijft lopen.

Disclaimer: gratis stukje. Doneren kan ook via
vadertje.backme.org

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.