Buurman & Buurman

‘Godzijdank,’ dacht ik toen ik de brief las.

De opluchting was van korte duur.

Vorige week lag er een brief van de hoofdaannemer, ingehuurd door woningbouwvereniging Dudok, bij mij in de bus. In de brief beloofde de aannemer dat ze bijna klaar zijn met de renovatiewerkzaamheden in mijn straat. Er moeten alleen nog isolatievlokken onder mijn dakpannen worden gespoten. Dat gebeurt op zeven november as. De mededeling ging gepaard met het verzoek of ik ervoor wilde zorgen dat de voorgevel vrij toegankelijk zou zijn. Triest staarde ik door het raam naar de ravage in mijn tuin. Het grasveldje ligt bedolven onder enorme takken van de boom, die er door een vrachtwagen vanaf zijn gereden. De steigers van de schilders zijn niet zo lang geleden weggehaald. ‘Hadden ze die niet goed kunnen gebruiken voor het isoleren?’ vroeg ik aan de kat. De kat wist het ook niet. Ik staarde verder. Sikkeneurig en geluidloos mompelend.

De regen maakt alles erger. De koffie compenseert ’n beetje.

Ik had er helemaal geen zin in, maar zette me ertoe de tuin te controleren op eventuele obstakels. Ik zag een onnatuurlijke kuil in het overhangende dekzeil boven het tuinmeubilair. Een vijver aan opgevangen regenwater deinde nauwelijks zichtbaar, maar onheilspellend boven mijn tuinkussens. Met bezem ontdeed ik het dekzeil van het opgevangen water. Ik schrok me een ongeluk van de wegschietende kat die op haar buurt zich de tering schrok van de waterval die ik veroorzaakte. Ik staarde naar het weglopende water toen ik de overbuurman hoorde praten. Hij was in gesprek met een andere buurman. Ik kende ze allebei een beetje. De overbuurman is conciërge op een school en zijn vrouw verzorgde altijd mijn katten in de tijd dat ik nog op vakantie ging. De andere buurman is schoonmaker van beroep en voorziet mijn dochtertje Fleur (9) regelmatig van een voorraadje snoep.

Het gesprek was kennelijk al een tijdje bezig want ik viel er ergens in:

(…)Ik snap er niks van. Ze zijn pas aan helemaal aan het begin van de straat bezig en we mogen al een week hier niet parkeren.”
“Ik zet hem er gewoon neer. Iedereen parkeert er gewoon. Er gebeurt nog helemaal niks. Behalve dat ze dat bord er hebben neergezet dat je er niet mag parkeren.”
“Ik denk dat ze de parkeerplaatsen vrij willen houden om de tegels te kunnen stapelen voor als ze aan de gasleidingen gaan werken.”
“Maar dan nog… Zet dat bord dan neer als je ook echt begint.”

Er reden wat auto’s langs waardoor ik een gedeelte van het gesprek niet meer opving. Ik was het alweer vergeten: de gemeente gaat ook nog aan de gasleidingen werken. Verdomme.

Het gesprek had inmiddels een andere wending genomen:

(…)nee, thuiszitten is niks voor mij. Ik heb wel hobby’s hoor, maar ik moet wel bezig blijven. En jij? Ben je al klaar met werken.”
“Ja, voor vandaag wel.”
Werk je parttime of zo?
“Nee, 38 uur, fulltime dus.”
Hoelang werk je al voor dat bedrijf
“Twaalf jaar.”
“Oh, dan heb je al lekker pensioen opgebouwd.”
“Ik ga dat met jou delen.”
“Wat? Delen?”
“Ja, wat moet ik met al dat geld?”
“Oh, haha, wacht dan geef ik je mijn rekeningnummer!”

De toon waarmee mijn buurman zijn gortdroge humor presenteerde was fenomenaal monotoon.

Het weer klaarde op en de koffie smaakte ineens nóg beter.

Disclaimer: Lees gratis en doneer als je zin hebt
vadertje.backme.org

 

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.