Lange Neus

Vorige week had ik bijna een column klaar over de verkiezingen, maar toen werd ik ziek. Mijn dochtertje Fleur (9) werd ziek en haar moeder kreeg corona. Ik moest alle zeilen bijzetten om voor Fleur te zorgen, want ze had geen corona en moest daarom even wegblijven van haar moeder. Ze had het slecht. Huppelende koorts tussen 38 en 40 graden. Een hartverscheurende aanhoudende hoest. Tot overgeven aan toe. Paracetamol zorgde voor enige koortsverlaging, maar niet meer dan dat. Een week lang in bed is nauwelijks te doen voor een kind met ADHD voor gevorderden. Maar het is ons gelukt.

Gisteren is ze opgehaald door haar, inmiddels herstelde, moeder en kan ze het restje ziekte daar uitzitten. Bij mij zal het nog wel even duren.

Gisteren las ik mijn onaffe column terug. Hopeloos outdated moest hij de prullenbak in. Dat doet altijd even zeer.

De rampspoed die ik in die column betweterig aan het uitrollen was, is inmiddels al ruimschoots door anderen opgeschreven of ‘gepodcast’. Het zij zo. Zo goed en kwaad als het ging, ben ik het nieuws blijven volgen. Een paar dingen zijn blijven hangen.

Eén daarvan was een bericht – op TV, denk ik – dat er nog maar drie landen binnen de Europese Unie zijn met een centrumlinkse regering. Duitsland van Scholz, Denemarken van Frederiksen en Costa in Portugal. Maar ook in deze landen overheerst rechts veelal het politieke landschap. Het rammelt en zal waarschijnlijk niet lang standhouden. Op Denemarken na, dat qua immigratiebeleid zich harder opstelt dan de gemiddelde rechtse partij. In Duitsland (of all places) is (extreem)rechts bezig aan een verontrustende opmars en heeft Scholz enorme moeite om de boel bij elkaar te houden. Het is maar zeer de vraag of hem dat gaat lukken. In Portugal wordt (hopeloos achterlopend) links mede in stand gehouden door tevreden pensionado’s en cryptohandelaren die kunnen genieten van het ontbreken van erfbelasting en onbelaste handel in cryptomunten.

De rest van de EU heeft een ruk naar (extreem)rechts gemaakt. Je hoeft niet diep te graven om te zien hoe dat komt. Ontevredenheid onder de bevolking is altijd de grote gemene deler. Als er fikse problemen zijn in een land, wordt de burger boos en eist op een gegeven moment radicale oplossingen. Die zijn eigenlijk nooit voorhanden. Wat wel voorhanden is, zijn politici die maar al te graag kwetteren dat zij die oplossingen wél hebben. Dat is nooit het geval, maar dat zal de ontevreden burger worst wezen. De woede moet worden gestild. Extremistische bewindsvormen, of ze nu links of rechts zijn, hebben altijd voor ellende, onderdrukking en geweld gezorgd. Dat blijkt telkens weer uit de geschiedenis, waar we hardnekkig maar niet van willen leren. Zelfs niet van de recente geschiedenis. Zie onder andere de ellende die over het Britse volk is uitgestort sinds de Brexit, maar waar Boris Johnson, veroorzaker van de Brexit, nog steeds populair is.

Overal in Europa gaan (inmiddels invloedrijke) stemmen op om de democratie buiten de landsgrenzen niet te verdedigen. ‘Niet onze oorlog’, wordt er dan geroepen. Door dat te roepen vergroot je de kans dat een oorlog op een later tijdstip wél bij jou op de stoep staat. En dan? Ik kan u één ding verzekeren. De grenzen gaan dan weer open en daar kunnen we helemaal ничего meer tegen doen. Zeker niet als er straks, aan de overkant van de oceaan, weer een Engelssprekende equivalent van Wilders op de troon zit.

We zouden collectief een lange neus horen te maken tegen populistische roeptoeters. Laten merken dat we hun machtsgeile ejaculaties doorzien. Maar in plaats van die lange neus kijken we niet verder dan onze neus lang is.

En dat gaat heel erg verkeerd aflopen.

Disclaimer: Leest allen. Het is altijd gratis. Doneren wordt uiteraard gewaardeerd:
vadertje.backme.org

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.