Het gaat nu goed

We stonden aan de balie van de garderobe in de stadsschouwburg van Utrecht. Broer Henk had net twee plastic plaatjes met nummers op de balie gelegd. De jassen werden gehaald.

“Pardon, mag ik u even storen om de achterkant van dat boek te lezen?” vroeg een onbekende vrouw aan broer Henk.

Broer Henk gaf haar het boek. Het ging om ‘Als het maar niet op ons lijkt’ van Marcel van Roosmalen en Eva Hoeke. Broer Henk had het even daarvoor gekocht, samen met ‘Eerlijk zeggen’, een verzameling columns van de meesteres zelf. De vrouw vertelde dat ze dat laatste boek niet had, maar wel al haar columns las. De columns van Marcel las ze nauwelijks. “Ik kan niet tegen al dat negativisme,” vertelde ze. Gewapend met mijn TruTone aan m’n keel, vertelde ik dat het twee geweldige boeken zijn en zeker de moeite waard om te lezen. Bovendien misstaan ze in geen enkele boekenkast. Ik ratelde nog wat door en ze voelde zich duidelijk ongemakkelijk worden. Waarschijnlijk omdat ze me niet goed kon verstaan. Uiteindelijk gaf ze haar jas aan haar metgezel en zei: “Wacht hier. Ik ga tóch dat boek even halen.”

Ik hoop voor haar dat ze ze alle twee heeft gekocht.

Ik denk niet dat Marcel ooit nog afkomt van het stempel ‘negatieve brompot.’ Ik zou het hem zelfs afraden. Het is een goed verkopend handelsmerk geworden, maar als je hem één keer ziet (glim)lachen weet je dat hij anders in elkaar steekt dan de meeste mensen denken. Althans, dat denk ik. Voor mij maakt het sowieso niet uit. Ik houd van brompotten. Zeker als hun werk doorspekt is met inzicht, humor en enige zelfspot. Ik houd van zijn columns. Brompotten zijn scherper dan de rest.

Als het gaat om de pracht van de column, dan is Eva Hoeke de absolute machthebber. Haar kijk op het leven vind ik van een fenomenale schoonheid. Er zijn maar weinig mensen die ervoor kunnen zorgen dat er af en toe een traan over mijn wang rolt. Zij is daar één van.

Broer Henk en ik hebben net genoten van de voorstelling ‘Zandweg 17, Wormer’, de theatervoorstelling van Eva & Marcel. Ik zal me inhouden, maar mensen: Gaat dat zien!

Eva en ik leerde elkaar drieënhalf jaar geleden kennen omdat ik me op had gegeven voor de cursus ‘Columns aan de Keukentafel’. Een masterclass van Eva Hoeke. Dat was in de maand augustus. In september zou er keelkanker bij mij worden geconstateerd. Daarna ben ik nóg een keer op uitnodiging van Eva op diezelfde cursus aanwezig geweest. Vanwege coronatijd op een andere locatie in Wormerveer. Daarna hebben we af en toe nog contact. Vrienden-op-afstand. Al ruim twee jaar proberen we een drankje te doen ergens op een willekeurig terras. Dat begint een soort van cultstatus te krijgen, omdat ik dan van Eva moet blijven leven totdat we in ieder geval dat hebben gedaan. ‘Eerst Rome zien en dan sterven’ is in dit geval misschien wel reden om nooit naar Rome te gaan.

De voorstelling was een verjaardagscadeautje van Eva voor mijn zestigste verjaardag. Na de voorstelling waren Eva & Marcel nog even boekverkopers van eigen werk. Een gemoedelijk systeem. Een babbeltje en een boek. Mensen staan ervoor in de rij. Voordat de boekverkoop begon kon ik Eva nog even onderscheppen voor een kort babbeltje. Even later hebben we nog even verder gepraat toen Marcel en Eva allebei een tekstje voor broer Henk in zijn net gekochte boeken hadden geschreven.

Eva keek me doordringend en heel serieus aan. ‘Maar hoe gaat het nu écht met je?’ Die vraag had ze me iets eerder al op een wat minder doordringende manier gesteld. Ik had toen een op-en-neer beweging met mijn vinger gemaakt.

‘Het gaat nú goed met me, Eva.’ En dat was ook zo.

 

Disclaimer: Gratis als altijd, doneren kan en wordt gewaardeerd:
vadertje.backme.org

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.