Onmogelijk

Al decennialang hebben broer Henk en ik een vaste dag in de week dat we bij elkaar langskomen. Dat wil zeggen: hij komt bij mij langs. Dat lukt niet altijd omdat het leven ons allebei regelmatig een andere kant opstuurt. Die schoen ging zó wringen, dat broer Henk radicaal zijn vrijdagagenda – na zijn werk – heeft schoongeveegd. Ik ben daar blij mee. We hechten aan één of twee uurtjes ontspannen wederzijds begrip, muziek op de achtergrond en een lach tussen de borrelnootjes, rosé en cola door.

Naarmate mijn sociale leven steeds herfstiger wordt, zijn deze uurtjes gestegen op de ladder der importantie. Het verval van mijn sociale leven is niet te stoppen en daar kan niemand verder wat aan doen. Mijn medische toestand zorgt daarvoor en is onomkeerbaar.

Voor elke ‘uitje’ betaal ik een steeds hoger wordende prijs. Om een voorbeeld te noemen: ik ben twee donderdagen achterelkaar naar respectievelijk een voorstelling van Nico Dijkshoorn/Tim Knol en een week later naar een theatervoorstelling van Eva Hoeke en Marcel van Roosmalen geweest. Om die twee voorstellingen (respectievelijk Delft en Utrecht) zaten minstens vier dagen tussen die bestempeld kunnen worden als uitgeschakeld. Dat betekent dat ik nauwelijks tot iets in staat ben. Het kan me niet schelen. Ik heb dat er graag voor over. Totdat ik het écht niet meer kan, maar dat hoop ik nog even voor me uit te kunnen duwen.

Vorige week vrijdag kwamen mijn stukjes ter sprake. Broer Henk is trouw lezer, zoals het een goed familielid betaamt en kwam onverwacht uit de hoek zetten. Hij zei dat de kwaliteit van mijn stukjes steeds beter wordt. Ik ben het daar niet mee eens, maar dat zegt niets. Ik blijk volkomen incapabel, als het gaat om het beoordelen van mijn eigen werk. Maar goed, dat was op zich niet nieuw. Wel wat daarop volgde. Hij zei dat van hem ‘het gelul over politieke kwesties’ niet hoeft. Ik schrijf daar behoorlijk vaak over dus dat kwam wel even aan. Hij heeft mij niet nodig om een mening te vormen, zei hij.

Bam!

Daar was ik niet op voorbereid en reageerde daarom niet. Ik moest daar even over nadenken. Het was tegen het einde van het bezoekje, dus die tijd kreeg ik ruimschoots. Ik vind het natuurlijk leuk als mensen mijn stukjes waarderen. Zeker als het mensen zijn die dicht bij me staan, maar dat is niet een overweging die ik meeneem. Noch schrijf ik over maatschappelijke kwesties om mijn mening aan anderen op te dringen. Dat zou ook grotesk zijn met mijn beperkte bereik. Hoewel ook de omvang van mijn publiek niet ter zake doet. Mijn stukjes zijn altijd persoonlijk. Of het nu gaat over eigen leed of maatschappelijke kwesties. Het zijn altijd onderwerpen waar ík me druk om maak. Ik zou het mezelf onmogelijk maken als ik mezelf daarin zou beperken. Zeker als ik dat voor anderen – wie dan ook – zou moeten doen. Ik moest, door die opmerking van broer Henk, denken aan soortgelijke reacties die ik op X kreeg na mijn (aanhoudende) kritiek op de monsterzege van de PVV bij de laatste landelijke verkiezingen. De woede die ik op zulke momenten voel kan er alleen maar via mijn pen uit. Daarna volgt de machteloze berusting.

Maar de woede is dan wel (tijdelijk) weg.

Daarom, lieve broer, is het onmogelijk om er niet over te schrijven.

Disclaimer: gratis als altijd, maar donaties zijn welkom op:
vadertje.backme.org

 

 

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.