Mijn Hoofd

‘Twijfel is het begin van wijsheid’ is een stelling van de filosoof Descartes. Hij wilde aan alles twijfelen – methodische twijfel noemde hij dat – omdat je volgens hem alleen op die manier overhoudt wat noodzakelijk waar moet zijn.

Nu ben ik een geboren twijfelaar, alleen kom ik nooit tot methodische deductie. Dat komt omdat tijdens twijfel mijn associatievermogen op hol slaat. Dit heeft ongetwijfeld te maken met mijn ADHD, maar die conclusie is gebaseerd op giswerk. Meestal vergeet ik waar ik in den beginne aan twijfelde door de vele afslagen die ik daarna neem. Vaak weet ik dan niet meer vanwaar ik ben vertrokken en waar ik ook al weer heen wilde. Wat rest is een kluwen onontwarbare gedachten, waar ik me gek genoeg dan weer comfortabel in voel. Een wereld die door de meeste mensen wordt gemeden.

Zij die mij in vervoering brengen, tot tranen toe ontroeren, me onbedaarlijk laten lachen, zijn over het algemeen de buitenbeentjes. De mensen die het van hun geest moeten hebben en daar in rond dwalen. Mensen die worstelen met het bestaan en de onvermijdelijkheid der dingen. Zij zijn uiteindelijk degenen die het meest intens leven. Hun blik is ruimer en zien een andere werkelijkheid dan de massa. Mensen die balanceren op de rand der wanhoop. Of krankzinnigheid. Mensen die een andere werkelijkheid voorschotelen. Als je die snapt ben je er onderdeel van, als je het niet snapt noem je ze gek.

Waarom schrijf ik dit op? En wat moeten jullie ermee? Het eerste kan ik beantwoorden. Het tweede wil ik niet beantwoorden. Dus doe ermee wat je wilt, daar is het tenslotte voor.

Het waarom. Direct aanleiding was een filmpje dat ik tegenkwam op JoeTjoep. Het was een voordracht van Maarten Biesheuvel die me diep raakte. Vooral omdat ik veel herken. Een gierend hoofd, zoals Nico Dijkshoorn eens zei in een voordracht voor DWDD over hem.

Het ‘waarom’ is eenvoudig, maar eist uitleg. Wat altijd sluimerde, komt eruit. In al z’n chaos. Ik hoef nergens meer bij te horen en het kan me niet (meer) schelen wat en hoe erover me wordt gedacht. Ik besef meer dan ooit dat ik mijn vader én mijn moeder ben. Ik vind in mezelf eigenschappen terug die ik in hen verfoeide. De woede aanvallen van mijn vader; de behaagzucht van mijn moeder. Dat wist ik altijd al, maar de acceptatie is er. Ik heb ze onder controle. Al heel lang. Zonder ze te (h)erkennen. De afgelopen drie jaar heb ik deze constateringen, en vele andere, aan mezelf bevestigd. Ook vele andere pijnlijke constateringen durf ik tegenwoordig onder ogen te zien. Depressiviteit, eenzaamheid, verdriet en gebrek aan levenslust, verloren liefdes en de afzichtelijke littekens die zij achterlieten. Zij hebben het allang geleden gewonnen van de minuscule levensvreugde die ik ook voel. Ondanks mijn onvoorwaardelijke liefde voor het leven.

Het heeft voor openbaringen gezorgd, waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze ooit onder ogen zou durven komen.

Gebreken zorgen voor tijd. In mijn geval zeeën van tijd omdat er weinig anders meer is. Tijd om te denken. Om de zaken onder ogen te zien. Reflectie zonder afleiding. Eerlijkheid. Niet tegen anderen – dat is makkelijk – maar tegen jezelf. Mijn leven is een door mijzelf veroorzaakte puinhoop. Geeft niks. Niks geeft. Straks zijn we allemaal dood en is het weer als voor je geboorte. Met dat verschil dat je nog even moet leven met het onverdraaglijke idee dat het zo is. Door die zeeën van tijd snap ik dat ik alleen ben. Een gierend hoofd in een woest doolhof. Dat vergt een hoop van een ander. Tenzij je een zelfde soort hoofd hebt. Ik heb die evenknie nooit mogen vinden. De gelatenheid daarover is nabij, maar zover ben ik nog net niet.

Misschien wel nooit.

Disclaimer: gratis mijn hoofd in,
vadertje.backme.org voor donaties.

Noot: Misschien een reeks(je). Heel misschien.

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.