Gestapeld Verdriet

Ruim twee weken geleden zat je op de fiets. Plotseling werd je onwel. Je stapte af en hield een toevallige voorbijganger aan. Je vroeg om hulp. De voorbijganger bleek een huisarts die onmiddellijk 112 belde. Per ambulance werd je naar het ziekenhuis gebracht.

Een dag later was je geopereerd aan een aneurysma. De ingreep was succesvol en er was hoop op volledig herstel. Tot de vaatspasmen toesloegen. En bleven toeslaan.

De plannen die je had gemaakt waren niet groots, maar dat wou je ook helemaal niet. Genieten van je pensioen samen met je man. Jij zelf was al ruimschoots aan je pensioen toe, maar werkte toch nog een beetje omdat je het leuk vond en niks doen maar niks vond. Per één april zou je man ook volledig met pensioen gaan. De camping, waar je zo van kon genieten, wachtte. Jij en je man hadden keihard gewerkt om na het werkend leven, onbezorgd samen te kunnen genieten van het bestaan in vrijheid. Met elkaar. Al vijfenveertig jaar getrouwd en dan eindelijk met z’n tweeën doen waar jullie zin in hadden.

Ikzelf kende je alweer vijftien jaar. Lief, zorgzaam, eerlijk en een vrouw van weinig woorden. Dat is de beste omschrijving die ik voor je kan verzinnen. Ik was gek op je. De meeste mensen waren gek op je. Zelf moest je altijd even wennen aan nieuwe mensen die je leven binnendrongen. Maar als die drempel was genomen, deed je er ook alles voor. Een klassiek verhaal is inmiddels dat je opsteeg van de bank toen je hoorde dat je jongste dochter zwanger was. Die had je niet zien aankomen, hè?

De afgelopen drie jaar hadden wij elkaar nauwelijks gezien. Zo gaat dat nu eenmaal na een scheiding. Levens gaan verder.

Heel even was ik weer bij jouw familie betrokken. Bij groot verdriet valt al het andere weg en ben je er voor elkaar. En het verdriet was immens. Toen ik dochtertje Fleur (9) ging ophalen heb ik daarin gedeeld. Allang kan ik niet meer huilen om mijn eigen lijden, maar des te meer om het leed van anderen. Het verschrikkelijke onvermogen leed te verlichten is verwoestend. Overmand werd ik door het beeld van jouw man. Hij zat op een stoel in de hoek van de woonkamer. Plichtmatig at hij een sandwich. Ondertussen starend in een grote leegte. Het was bijna niet te verdragen. Jij was zijn leven en dat was ineens weg. Het verdriet van jouw dochter Linda en kleindochtertje Fleur dat kwam en ging. Het leed was tastbaar. Onzichtbare tranen werden op elkaar gelegd. Ik kon slechts mijn hulp aanbieden waar dat mogelijk was. Ruimschoots onvoldoende, maar alles schoot nu natuurlijk te kort. Troostende woorden zorgden alleen maar voor meer tranen.

Na het zoveelste vaatspasme was er geen hersenactiviteit meer. Besloten werd om de behandeling te stoppen. Dat was een doodvonnis dat gisteren is voltrokken.

Je werd maar negenenzestig jaar en je was de lievelingsoma van Fleur. Dat zul je altijd blijven.

Daar zorgen we wel voor, lieve Suzan.

Rust zacht.

 

 

 

 

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.