Bekentenis

Morgen is de begrafenis van mijn ex schoonmoeder Suzan. Ik zal daar niet bij zijn.

Dat heeft een praktische oorzaak, maar er is meer. De begrafenis begint rond het middaguur en zal, pak ‘m beet, tussen de twee en drie uur duren. In de ochtend heb ik twee uitgebreide scans in het ziekenhuis AUMC. Een PET scan en een CT scan. De MRI scan en bloedonderzoek heb ik inmiddels achter de rug. Kennelijk is uit dat onderzoek of de scan – of allebei – de noodzaak ontstaan om een extra scan aan het onderzoek toe te voegen. De MRI en PET waren gepland; de CT scan is toegevoegd. Waarom weet ik nog niet, maar goed kan het niet wezen.

Door die scans in de ochtend haal ik waarschijnlijk de begrafenis niet (op tijd).

Daar komt bij dat die scans een uitputtingsslag zijn. Ik ben dan niet opgewassen tegen een ingrijpende gebeurtenis als een begrafenis. Ik huiver nu al bij het verdriet dat ik, dankzij mijn karakter, allemaal probeer te absorberen. Zinloos natuurlijk, maar dat is een proces waar ik geen invloed op heb. De laatste jaren word ik steeds nauwer omhelsd door de dood. Bekenden, familie, bewonderden en generatiegenoten vallen bij bosjes. Ik ben nauwelijks meer in staat me tegen de rouw die dat met zich mee brengt te verzetten. Mijn leven wordt meer en meer een aaneengesloten rouwproces. Dat komt ongetwijfeld mede door de (eind)fase van het leven waar ik inzit. Nog geen vijf jaar geleden had ik het voor onmogelijk gehouden dat ik nu nog maar zo weinig over heb van het leven dat me toen enig geluk schonk. Een relatie voor het leven en geen kanker, om maar wat te noemen. De eerste bestaat niet meer en de tweede is weggesneden en komt hopelijk niet meer terug. Maar de restschade is groot.

Voor degenen die mijn stukjes in de rubriek Kiezelkronieken op mijn website bastapunt.com lezen, weten dat mijn gezondheid tanende is. Combineer dat met het behoorlijke eenzame leven dat ik noodgedwongen leid, de vele gesprekken die ik alleen nog met mezelf kan voeren en een minder aangenaam bestaan is een feit. Omdat pijn, ongeluk en verdriet bijna permanent aanwezig zijn en mijn fysieke weerstand afneemt, komt automatisch mijn geest onder vuur te liggen. Ik merk hoe eenvoudig verdriet tegenwoordig door mijn mentale verdediging breekt. De dood van Suzan levert mij een ongewilde parade van begrafenissen uit mijn verleden op. Kist na kist zie ik in de grond of het vuur zakken. Mijn vader, mijn moeder, mijn oma´s en opa´s. Allemaal komen ze voorbij. Zelfs in mijn dromen.

Er is geen plek meer voor nóg meer verdriet. Dan verzuip ik. Ik heb dat gemerkt in de paar keer dat ik de afgelopen week het verdriet en de wanhoop moest gadeslaan in de aanloop naar morgen. Ongewild liepen mijn ogen telkens vol. Ik wil dat niet, maar ben niet meer bij machte het te stoppen.

Tot zover deze dramatische bekentenis. Misschien lucht het op. Ik hoop het.

Ik hoop vooral dat de mensen om wie ik geef, zich er beter doorheen zullen slaan dan ik.

Uit het diepst van mijn hart.

Disclaimer: gratis zoals altijd, doneren is ook nog steeds niet verboden
vadertje.backme.org

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

One thought to “Bekentenis”

  1. Ik snap het zo Menno, ga zelf ook al jaren niet meer om precies dezelfde reden. Mijn ouders, twee van mijn ‘allerbeste’ vriendinnen, de ouders van dierbare vrienden, een ingewikkeld leven, een lijf dat een rolstoel nodig heeft maar wel weer kerngezond is.
    Al dat verdriet, ik kan het niet en ik wil het niet.
    Jij hebt het die dag, los van praktische uitvoerbaarheid, al zwaar genoeg, zowel lichamelijk als op ander vlak.
    Het is zoals het is.
    Denk niet dat het je helpt maar wilde het toch delen.
    Liefs en sterkte.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.