Goed Gezelschap

Eergisteren was ik in het AUMC ziekenhuis voor een PET- en CT-scan. Daar hebben ze een apart gebouw voor. Het Imaging Center. Vrij nieuw, maar nu al aan verbouwing toe. De ingang is tijdelijk een aaneenschakeling van vrachtcontainers met een houten loopvloer. Alsof je door een ondergrondse oorlogstunnel loopt.

Broer Henk was weer eens mee. De vorige scan (MRI) zou hij meegaan, maar moest hij afzeggen vanwege een EHBO cursus. Vroeger zou ik dat nooit hebben gedacht, maar nu dacht ik: ‘dus ik ben de afspraak die wél kan worden afgezegd.’ Ik schrok ervan. Niet heel erg, maar genoeg om te beseffen dat ik niet zo’n lul wilde zijn. Bovendien doe ik met die gedachte mijn broer ernstig tekort. Hij was wel degene die vrijwel altijd met me meeging toen ik drieëndertig intense bestralingsbehandelingen moest ondergaan. Aan de andere kant is het ook niet zo erg om te beseffen dat ik er, net zoals iedereen, uiteindelijk niet zoveel toedoet.

Maar goed. Ik moet daar duidelijk nog even over door mijmeren. Terug naar het Imaging Center.

Normaal gesproken doen we een half uur over de rit naar het ziekenhuis. Maar aangezien we er donderdagochtend om half negen moesten zijn, hadden we een half uur bijgeteld. Half acht weg met niets dan regen. Omdat het traditiegetrouwe volk, behoudens een pandemische uitbraak, nog steeds als hersenloze amoebes elke ochtend in de file gaat staan en als het regent de remmen vaker gebruikt dan het gaspedaal, deden we er ruim een uur over. Inclusief omleiding (lang leve Google Maps) was ik slechts een paar minuten te laat. De digitale aanmeldpaal maakte er geen punt van. Ik mocht door naar boven waar het vervolgens toch nog tien minuten duurde voordat ik werd opgehaald. Broer Henk was nog niet ter plekke. De dichtstbijzijnde parkeergarage was nog een stevig wandelingetje. Bovendien kwam de uitgang uit in een andere straat dan de ingang. Dan zijn mannen van onze leeftijd al gauw de weg kwijt.

Ik werd opgehaald door een wat oudere moslima. Of ik nog even naar het toilet moest voordat ik een uur in een nucleair bunkertje opgesloten zou worden? Nou en of. Ik had ruim een liter water in anderhalf uur moeten drinken en mijn blaas stond op het punt de stekker eruit te trekken. Mijn verpleegster van dienst was bepaald niet het stille type. Wel vakkundig. Voor het eerst voelde ik helemaal niets van een infuus dat werd aangelegd. Ze legde mij de procedure uit en vond het goed dat Henk met mij zou worden opgesloten. Ze kwam uit Beverwijk en had net als ons in de file gestaan. Gedeelde frustraties stellen gerust. Het eerste half uur mocht ik niet bewegen en moest ik volledig ontspannen zijn. Zodat de radioactieve vloeistof het best z’n werk kon doen. Als ik niet rustig zou zijn, moest de procedure helemaal overnieuw, waarschuwde ze. Het laatste half uur mocht ik op mijn telefoon maar moest wel rustig blijven zitten.

Uiteraard ging broer Henk lollig doen in het eerste half uur – waarin ik ook niet mocht praten – wat hem op mijn geheven middelvinger kwam te staan. Waar hij natuurlijk weer een foto van maakte. Gelukkig kon ik die de dag erna nog gebruiken voor #complimentendag.

Na tien minuten moest ik alweer vreselijk nodig plassen. Ternauwernood heb ik het kunnen ophouden (I am the master of my own blatter, voor de nerds).

De daaropvolgende PET- en CT-scan moest ik alleen doorstaan. Een jongere versie van mijn eerste verpleegster hielp me. Vriendelijk, goedlachs en professioneel. Mijn favoriete soort. Ik werd ingebonden in een brede riem en moest een half uur stilliggen, terwijl ik in en uit een cilinder werd geschoven. Een half uur jeuk onderdrukken die je altijd krijgt als je je niet kunt bewegen. De neus is dan de hel. Het lukte.

Vanuit de behandelkamer trok ik een sprintje (nou ja, een snel loopje) naar het toilet. De derde keer. Henk had me gezien en liep mijn kant op.

“Viel het wachten mee?”, vroeg ik.
“Eva Hoeke heeft me gezelschap gehouden.”
Even keek ik verward om me heen voordat ik begreep dat hij het boek bedoelde wat we onlangs bij haar voorstelling Zandweg 17 hadden gekocht.

We hadden allebei goed gezelschap gehad. Ik heb het getroffen met zo’n broer, dacht ik. Maar dat zei ik natuurlijk niet.

Stel je voor, zeg.

Disclaimer: Gratis stukkie, maar donaties zijn welkom via:
vadertje.backme.org

 

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.