Mist

De bewegende beelden die ik nog van je had, zijn bijna verdwenen in de mistbanken van mijn geheugen. De grimassen waarvan ik weet dat je ze trok, zijn inmiddels vervangen door stilstaande beelden uit het handjevol foto’s die ik nog van je heb. Ik kijk nu naar een zwart/wit foto uit 1979. Genomen bij de ingang van Artis. Ik denk dat het op of omstreeks mijn zestiende verjaardag was. Wij met z’n tweeën. Jij als altijd in pak met stropdas. Ik in mijn favoriete zwart leren jack en duimen in de broekzakken van een strakzittende spijkerbroek. Lachwekkend stoer. Een kapsel volgens het tijdsbeeld: naar binnen geföhnd half lang haar met pony. In die tijd had iedereen een pony – van ABBA tot Iron Maiden.

In dat jaar lopen tijdlijnen door elkaar en weet ik niet meer wat waar precies thuishoort. Er gebeurde (te) veel in 1979. Op mijn zestiende verjaardag was je nog bij mama. Nog net. Dat moet wel want ik kreeg op mijn zestiende verjaardag een Kreidler RMC van jullie cadeau. Ik zie hem nog staan in de garage van de drive-in woning op de Anne Franklaan 187 (of was het 183?) in Bussum. Oranje en veel chroom. Ik moet heel erg blij zijn geweest.

Jullie huwelijksboot was – volgens mijn haperende geheugen – al half gezonken en beland in een heilloos lijmproces. De talloos volgende sprakeloze zondagen waren oorverdovend. Dat jaar werd ons onverwoestbaar geachte gezin doormidden gehakt. Ik verhuisde met jou mee naar Laren en broer Henk met mama naar Naarden Vesting. Niet lang daarna werd onze verstandhouding ook doormidden gehakt en verdween ik naar Hilversum. Mijn eerste kamerhuur werd een feit in de wijk Kerkelanden.

Het zou nooit meer goed komen tussen ons.

De laatste poging om weer tot elkaar te komen werd ruw en definitief onderbroken. We hadden goede hoop. Langzaam maar zeker kwamen we dichter tot elkaar. Jij leefde toen al heel lang een nieuw leven waar ik geen deel van uitmaakte. Je had een nieuw gezin dat ik nauwelijks kende. We waren allebei veranderd. Maar niet heel erg. Ouwe wijn in ouwe zakken. De gebruikerssporen waren nieuw. Althans voor elkaar. In die korte periode zag ik voor het eerst dat we op elkaar leken. Anderen hadden dat allang gezien. Maar, o wee, als je dat tegen me zei. Woest werd ik dan. We waren gedoemd om telkens weer frontaal te botsen. Maar konden niet zonder de impact. Dit jaar valt jouw sterfdag samen met 2de paasdag. Een wederopstanding zal er wel niet inzitten.

Hoewel de bewegende beelden van jou langzaam verdwijnen, is het onmachtige verdriet nog steeds kristalhelder. Het verdriet toen je het opgaf. Kanker had je gesloopt. Je was op. Bijna hadden we elkaar weer omarmd.

Sindsdien praat ik elke dag met je. Al zevenentwintig jaar. Krampachtig houd ik vast aan de vager wordende herinneringen.

Maar de mist wordt dikker en dikker.

Disclaimer: Gratis stukje, doneren en delen mag altijd.
vadertje.backme.org

 

 

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.