Gelaten

Zondag is boodschappendag.

Ik doe dat altijd op zondag omdat het dan relatief rustig is. Zowel in het verkeer als in de supermarkt. Normaal gesproken.

Deze zondag verliep iets anders.

De school van dochter Fleur (9) ligt vlakbij de Hoogvliet Supermarkt waar ik altijd mijn boodschappen haal. Eén afslag eerder. In gedachten verzonken pakte ik de verkeerde afslag. Op dat moment moest ik wachten. Waarschijnlijk de enige file van de dag moest ik voorrang geven. Dat duurde een eeuwigheid. Het is het soort afslag dat je niet meer voor- of achteruit kunt. Gelaten wachtte ik tot ik eindelijk de (verkeerde) bocht kon nemen. Op zich geen ramp; langs de school van Fleur kon ik vrij makkelijk de Hoogvliet alsnog bereiken.

Zelfs mijn routineritjes zijn in de war.

De Hoogvliet gaat op zondag om 12:00 uur open en sluit om 17:00 uur. Hoogvliet doet zijn uiterste best om mee te doen met de veel grotere broers AH en Lidl, die in de aansluitende wijk Kerkelanden de dienst uitmaken. Zo heeft de Hoogvliet na een verbouwing van een aantal weken heuse zelfscankassa’s. Het is, wat ze ook doen, altijd ‘net-niet’. De openingstijden zijn korter en de inrichting is niet erg handig. Door knullige ingrepen met de beste bedoelingen blijft de Hoogvliet veroordeeld tot telkens weer de ‘nacompetitie’ waarin steevast wordt verloren. Maar goed. Ik houd van knulligheid, dus is het de ideale buurtsuper voor mij. Supporter tegen beter weten in.

Iets na twaalven loop ik met kar naar binnen. Daar moet ik meteen een route kiezen. Of eerst naar de groente- en fruitafdeling, dan wel de koffie, koek en theeroute. Hoe dan ook moet ik sowieso een omgevallen looping maken om ze alletwee op te kunnen nemen in de route. Veel maakt het niet uit. Ik laat het afhangen – heb ik gemerkt – van de producten die ik het hardst nodig heb. Voor ik ze vergeet. Ik doe namelijk boodschappen zonder lijstje, waardoor ik altijd iets vergeet, maar toch mijn geheugen een beetje train.

Het was rustig. Op mijn gemak liep ik de schappen af tot ik bij de machine kwam die lege flessen inneemt. Daar was mijn tweede beproeving van de dag. De man voor mij had een veelheid aan variatie in plastic flessen. Halverwege raakte de machine van slag en weigerde net zolang tot de machine meedeelde dat er een medewerker moest worden geroepen. Daarvoor was een deurbel aangebracht, vlak naast de machine. Na drie keer bellen kwam de medewerker van de aangrenzende bakkersafdeling helpen. Ik had besloten ook dit gelaten te ondergaan en rustig mijn beurt af te wachten. Ook omdat ik twee tassen vol met lege colaflessen bij me droeg. De machine liep nog twee keer vast voordat ik aan bod kwam. Alles liep op rolletjes tot mijn laatste fles. Het mocht niet zo zijn. Gelukkig was de blikjesmachine die vlakbij stond inmiddels ook vastgelopen en was de medewerker nog aanwezig. Zonder veel verder oponthoud kon mijn laatste fles ook door de machine heen.

De rest van mijn route verliep vlekkeloos. Tot de scankassa.

Halverwege het scannen – ik houd er een ondoorgrondelijk systeem op na – zag ik dat een medewerkster zich achter mij had opgesteld. In haar hand een controleapparaatje. Aangezien ik de enige was die op dat moment aan het scannen was, was het duidelijk wie zou worden gecontroleerd. Wederom gelaten wachtte ik het rode alarmsignaal af, dat fel verlicht rondom de gehele scankassa gaat flikkeren bij controle. Zogenaamd vrolijk kondigde de medewerkster aan dat ze even een aantal artikelen ging controleren. Mijn rekening is, omdat ik altijd maar één keer per week boodschappen doe, ongeveer honderd euro. Elke keer. Natuurlijk pik ik dan geen boodschappen.

Desalniettemin ging ik niet opgefokt weg. Omdat ik een paar keer van te voren had besloten me niet druk te maken, had het verder geen negatieve invloed op mijn humeur.

Ik bedacht dat misschien wel meer mensen dat zouden kunnen proberen. Met name wereldleiders. In gedachten verzonken reed ik terug. Wéér verkeerd.

Ik moest lachen om mezelf.

Disclaimer: Lees gratis, doneer vrijwillig.
vadertje.backme.org

 

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.