Miep

Miep is a bitch. Maar nu even niet.

Gisteren zat ik buiten, rond het middaguur, te lezen hoe de hoofdpersoon uit het boek zijn begrafenis wilde. Hij had kanker op z’n 28ste gekregen. Precies toen kreeg ik een appje van mijn ex Linda dat zij Ajax had opgehaald en eraan kwam. Hij was stijfbevroren en in twee handdoeken gewikkeld. Dit om te voorkomen dat wij een zwaarverminkte vriend op ons netvlies zouden krijgen ingebrand. Vooral ik heb daar tot het einde der dagen last van. Hoewel het verdriet bij Linda groot was, is zij beter dan ik in staat met deze omstandigheden om te gaan. Ze wilde eerst koffie. Een gat had ik al gegraven. Ajax zou in een handdoek blijven en daaromheen in zijn favoriete slaapdekentje worden gewikkeld.

We legden Ajax in het midden van de kamer zodat mijn andere twee katten ‘afscheid’ konden nemen. Bagheera aka Bakkie snuffelde even en liep oneerbiedig op- en over Ajax heen. Het zijn nooit vrienden geweest.

Voor Miep was het duidelijk anders. Toen Miep merkte dat Ajax zich niet had gemeld voor de ochtendmaaltijd, weigerde ze terstond haar eigen maag te vullen. En dat is een niet te onderschatten signaal van de vreetmachine die ze normaal gesproken is. Sinds Miep als kitten was meegenomen door Linda heeft ze zich vastgeklampt aan Ajax. Ajax, de einzelgänger, moest er in den beginne niet veel van hebben. Dat ontmoedigde Miep geenszins. Integendeel. Als Ajax André had geheten, dan had Miep Rachel geheten. Door de jaren heen had Miep er een gewoonte van gemaakt Ajax eerst uitbundig met ‘kopjes geven’ te verwelkomen voordat ze ging eten.

Omdat Miep sinds de ochtend van bevrijdingsdag alleen nog maar op zoek was geweest naar Ajax, had ze geen oog voor de in handdoeken gewikkelde bevroren hompen vlees die ooit samen Ajax vormden. Al bijna twee dagen liep ze bijna onophoudelijk rondjes in en om het huis op zoek naar haar geliefde. Elk plekje waar Ajax had gelegen werd bezocht. Het was hartverscheurend om te zien. De paniek was in alles zichtbaar. Het is Linda uiteindelijk gelukt Miep zover te krijgen dat ze aan de deken kwam snuffelen. Na een moment van onbegrip, was er de berusting.

Ze ging weer eten. Het zal nog wel even duren voordat ze de rest van de wereld weer gaat haten. Als geboren lapjeskat is dat haar geboorterecht. Ik mag me de gelukkige uitzondering prijzen.

Omdat de twee handdoeken én Ajax’ slaapdeken teveel waren voor de het gat in de tuin, besloten we één handdoek weg te doen en een stuk van de deken af te knippen. Linda stuurde mij, godzijdank, weg. Haar bleef een blik op Ajax niet bespaard. Wat we zo zorgvuldig probeerde te voorkomen was toch gebeurd. Ze had het restant Ajax even gezien. Onderweg naar het grafje moest Linda tweemaal kokhalzen. Ze hield het binnen.

Ondanks de aanpassingen bleef Ajax in bevroren toestand diagonaal steken in het grafje. Het was gelukkig diep genoeg en we konden het afronden. Onbedaarlijk hebben we samen ons verdriet gedeeld. Ik vanwege twintig jaar herinneringen; zij vanwege dertien jaar herinneringen. Het grafje ga ik nog mooier maken. Door de tranen heen moet voorlopig het geïmproviseerde bouwwerkje volstaan. Wanneer ik daar de kracht voor vind, zal ik het afmaken.

Toen Linda weer was vertrokken heb ik de begrafenis van Wim Beest uitgelezen. Zijn laatste column ging over zijn moeder.

Ook mooi.

Disclaimer: lees gratis, doneer vrijwillig
vadertje.backme.org

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.