Willem & Nico

Vorige week vrijdag reed ik samen met vriendin Anne Oss binnen. Ik heb natuurlijk niet heel Oss gezien – we waren op weg naar Museum Jan Cunen – maar wat ik heb gezien zag er niet uit. Het leek alsof een kleuter z’n blokkendoos had omgekeerd en willekeurig de blokken naast elkaar had gezet. “Kijk, dit is een huis, dat een winkel en dat weet ik nog niet!” Kleuren, maten en bouwstijl waren zonder schijnbare logica tegen elkaar aangeschoven. Oss zag er weids (brede straten) en benauwend (Oost-Berlijn gebouwen) tegelijk uit. De afzichtelijkheid werd nog enigszins gecamoufleerd door een stralende zon en een overvloed aan natuurgroen. Ieder ander weertype zou zomaar een acute depressie kunnen veroorzaken.

Het museum zelf is een schitterend gebouw. Zowel van binnen als van buiten. Een mooie wereld omringd door oprukkende wansmaak.

Nico Dijkshoorn had via Twitter (jaja X, maar dat wil maar niet wennen) laten weten dat er een boekje uitkwam van de brieven die hij aan Willem Witsen had geschreven en ingesproken voor een tentoonstelling in het museum Jan Cunen. Na het lezen van het boekje kon ik niet anders dan naar dat museum gaan. Wonderschone brieven. Daar komt bij dat Nico de beste vertelstem heeft die ik ken. U begrijpt; ik had geen keus.

We werden niet teleurgesteld. Nou ja, bijna niet, maar daar kom ik zo op terug.

We zagen de originele prenten, brieven, schilderijen en etsen van Willem Witsen die afgedrukt staan in het boekje van Nico Dijkshoorn, aan de muren hangen en op tafels liggen. Drie verdiepingen, zonder dat het ook maar één moment overdreven veel leek. Bij sommige werken was een Q-code op de muur geplakt die het mogelijk maakte de door Nico geschreven brieven via zijn stem te beluisteren. Het kon ook door een koptelefoon, maar dan had je een gerecyclede Nokia uit het stenen tijdperk nodig.

Vergeelde brieven in onleesbaar, maar prachtig handschrift, donkere etsen met subtiele lichtpuntjes, en onnavolgbaar mooie fotoseries. Het is Nico gelukt om over het graf heen een hechte, voelbare vriendschap te sluiten met Willem Witsen. Op een gegeven moment weet je het zeker: “Ja, zo heeft Willem gedacht toen hij het schilderij ‘Landweg’ schilderde.” Aan het eind van de tentoonstelling heb je een beeld van Willem Witsen gekregen dat door Nico is geschetst, waarvan je weet dat het bedacht is, maar je weet ook dat het waar is. Het kan niet meer anders zijn.

Toen we op de laatste, bovenste verdieping kwamen volgde een schok. Daar hing je dan, Nico. Een schitterende foto van jou in zwart-wit achter een bureau. Je leek op een verweerde zeebonk die net een zakje Fisherman’s Friends achterover had gekieperd. Prachtige foto. Je werd op die verdieping omringd door foto’s van Willem en vrienden. Allemaal stijlvol ingelijst en met zorg op hun plek gehangen. Zo had jij er ook tussen moeten hangen.

Jouw foto lijkt even vlug op te zijn gehangen door de schoonmaker die ‘m in zijn handen kreeg gedrukt door de bejaarde vrijwilliger op de begane grond. “Ga jij naar de derde? Mooi, hier heb je een poster en wat punaises. Wil je die even aan de muur prikken achter dat bureautje met dat rare robotje erop? Ja, waar dat verhaal over die Dijkshoorn op de muur staat gedrukt. Dank je.” De foto is vlug opgehangen, dat zie je aan de onderkant die een ‘bobbel’ heeft tussen twee punaises in. Je had natuurlijk ingelijst moeten zijn. Achter glas, in dezelfde stijl als alle foto’s op die verdieping. Je werd tekort gedaan.

Er waren twee bureaus op die verdieping. Het andere bureau stond in een aparte ruimte waar je zelf een brief kon schrijven aan een vriend.

Heel even heb ik overwogen Nico een brief te schrijven.

Disclaimer: lees gratis, doneer vrijwillig
vadertje.backme.org

Menno Voorwinde

Door schade en schande wijs geworden. Eigenwijze donder. Twijfelt aan alles in de wetenschap dat wijsheid begint bij twijfel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.