Lieve Jongere

Ik hoor jullie vaak en veel. Meestal met klachten en verdriet. En ik snap het meeste. Geloof het of niet maar elke oudere is ook een jongere geweest. Jullie zijn de ouderen van de toekomst en jullie gaan het beter doen. Als jullie het tenminste halen. Jullie zijn eenzaam, hebben zelfmoordneigingen en zijn depressief. Omdat, … Meer lezen

Korrelkroniek – Afzien en Leven

Nog 8 bestralingen. Anderhalve week. Ik zie op tegen het volgende weekend. En de periode na de bestralingen. Niet tegen de behandelingen zelf. De weekends zijn pauzes waarin de schade die de voorafgaande week is aangericht zich manifesteert. De kleine fysieke irritaties worden in het weekend serieuze pijnverschijnselen. Vooral het afgelopen weekend en het huidige weekend zijn de verschijnselen irritant aanwezig. Er is de toenemende vermoeidheid. Niet heel erg, maar dat moet niet veel erger worden want dan ben ik alleen nog maar aan het slapen. Mijn borstspier die een nieuwe verblijfsplaats in mijn keel heeft gevonden, begint een eigen leven te leiden. Hij zet zich regelmatig op, waardoor ik op een brulkikker lijk. Flink rood/paars slaat hij uit. De huid begint te schilferen en het haar is daar uitgevallen. Links en rechts van waar ooit mijn adamsappel zat, worden regelmatig breinaalden recht omhoog mijn keel ingeramd. Soms zo heftig dat ik spontaan een sprongetje maak.

Meer lezen

Zo’n Dag

Vanochtend om tien over half zeven maakt dochtertje Fleur (6) mij wakker. Haar pop in haar hand en haar haar in de war. “Goeiemorgen Papa, zóóóóóó wat heb ik uitgeslapen, hè?” Ik glimlach naar haar en sla het dekbed open. Fleur kruipt nog even lekker tegen me aan en we liggen wel één hele minuut stil tegen elkaar aan op de bank. Een heerlijke minuut, dat wel. Het is een vast ritueel geworden. Ik slaap al weken op de bank om de rest van het gezin niet wakker te maken met mijn vele nachtelijke hoestbuien. Soms is Fleurtje als vanochtend, soms is ze een 78 toerenplaat op repeat. Het behoeft geen betoog dat ik de Fleur van vanochtend prefereer. Als Fleur zo de dag begint is dat de voorbode op een gezellig kind. Het is zaterdagochtend. Vrouw Linda slaapt uit als het kan op zaterdag en zondag. Vandaag niet.

Meer lezen

Lodewijk

Potverdorie! Eindelijk ben ik erover heen. Die onsmakelijke lijstrekkersstrijd waarbij Lodewijk keihard Diederik neersabelde. Het harde bezuinigingsbeleid waar hij zich als Minister van Sociale Zaken in de onzalige coalitie met de VVD aan conformeerde, heb ik hem ook al vergeven. Steeds vaker verrast Lodewijk me in debatten. Hij is de enige fractieleider in de 2de kamer die opgewassen is tegen de debatkunsten van Rutte. Humorvol, gewetensvol en tjokvol kennis. Langzamerhand overtuigd Lodewijk me van zijn integriteit. Een bevlogen politicus met een missie. In de modderpoel met gifkikkers in Den Haag, was hij op een gegeven moment een verademing.

En toen kwam zijn verkiezingsprogramma.

Meer lezen

Littekens

2021 wordt het litteken van 2020. En misschien houden we in de jaren daarna ook nog last van inwendige bloedingen. 2020 is naar mijn idee nog helemaal niet afgelopen. We zitten er middenin. Lockdown. Mutaties in het virus. Inentingsrace. Toeslagenaffaire. Overal scherpere sociale tegenstellingen. Polarisatie. Diepe wonden worden er geslagen. En de littekens zullen lelijk zijn. En lange tijd zichtbaar. Als tegenstellingen wereldwijd zo groot blijven zoals nu, dan hebben we straks alleen maar verliezers. Meegesleurd in een strijd waarvan je niet eens wist dat je hem aan het voeren was. Lang na Trump zullen er nog escalaties zijn. Misschien zelfs een burgeroorlog.

Meer lezen

Korrelkroniek – Twee Derde

Bestraling nummer 22 van de 33 vandaag. Twee derde van het bestralingstraject. Het is dinsdag. Drie-afspraken-dinsdag. Mondhygiëniste, bestraling en bestralingsarts. Dinsdag is het altijd druk in het ziekenhuis. Misschien propt het ziekenhuis op dinsdag de agenda zo vol mogelijk om het de rest van de week rustig te houden. Onzin natuurlijk, maar zo lijkt het wel. Alleen op dinsdag is het altijd zo loeidruk. Dit blijft overigens niet beperkt tot het ziekenhuis. Onderweg naar het ziekenhuis is het flink druk op de wegen. Alsof er nooit corona is geweest. Laat staan dat we in een kritieke fase van de pandemie zitten. Niks van te merken op de Nederlandse wegen. Overal wordt weer gewerkt. Langs de weg, maar ook rond het ziekenhuis. Ik zie overal gehelmde bouwvakkers aan het werk. Een cameraploeg die het filmt en een hoogwerker die vervaarlijk heen en weer zwiept met een groot brok iets aan zijn haak.

Meer lezen

Krijgen en verdienen

Ik roep wel eens: “Iedereen krijgt wat-ie verdient!” Of de wat bredere variant: “Ieder land krijgt de leider die het verdient!” Dat riep ik bijvoorbeeld toen Trump werd gekozen richting Amerikanen. Dat is natuurlijk kort door de bocht en ingegeven door mijn afschuw voor die man. Er zijn namelijk heel veel Amerikanen die dat niet hebben verdient, simpelweg omdat zij niet op Trump hebben gestemd. Tel daarbij op dat hij op basis van de ‘popular votes’ niet eens gekozen zou zijn geweest en het land had bakkenvol ellende bespaard gebleven. Trump is daardoor de leider geworden van een land dat beter had verdient. Het liep anders en dankzij sociale media, met name Twitter en Parler, staat de VS nog een pittige apotheose te wachten.

Meer lezen

Rechts: het nieuwe links?

Steeds vaker hoor je het. Politiek rechts schuift op naar links. Ik merk daar niet zoveel van, eerlijk gezegd. Rechts en links babbelen al gezellig met elkaar sinds Kok met de polder aan kwam zetten. “Waar je mee omgaat, word je mee besmet”, zei mijn moeder altijd. Rechts en links hebben flink op elkaar afgegeven en lijken steeds meer op elkaar. Dat is niet omdat één van de twee plotseling een reuzensprong richting de ander heeft gedaan. Ze zijn langzaam naar elkaar gegroeid. Maar er zijn onder de oppervlakte nog steeds enorme verschillen. Ik weet zeker dat Rutte gruwt bij het idee van Asscher om een verzorgingsstaat in te richten. Op zijn beurt gruwt Asscher van de doorgeslagen marktwerking. Vooral op vlakken van nationaal belang. Zoals zorg.

Meer lezen

Korrelkroniek – Wat?

Na een verschrikkelijke hoestnacht val ik tegen de ochtend in slaap. Op de bank. Daar slaap ik sinds een week of 2, misschien 3. Ik ben de tel kwijt. In ieder geval sinds ik in ligstand nogal vaak last heb van hoestaanvallen. Daardoor ben ik de enige die wakker is, zonder de rest in die ellende mee te slepen. Prima oplossing, al zeg ik het zelf. Het is een kort slaapje. Twee uurtjes, tops. Gerommel boven en zeurende katten. De start van het ochtendritueel wordt door mijn directe omgeving geëist. En wel onmiddellijk. Ik sta op om als eerste de vissen eten te geven. Die zijn het dichtstbij. Eerst denk ik dat ik te snel ben opgestaan. Ik ben zo duizelig dat ik meteen weer even moet gaan zitten. Ik voel me niet ziek, of beroerd. Ik sta weer op en dan merk ik pas wat er aan de hand is. Ik ben plotseling doof geworden aan mijn rechteroor.

Meer lezen